Wielrenner Benjamin De Geyter: Deschuytter-Abutriek Cycling Team

Hallo iedereen.

Met veel spijt in het hart moet ik melden dat het seizoen er op zit. Inderdaad, ja, voor iedereen, want nu eergisteren was de allerlaatste wedstrijd van het koersjaar 2009. Maar persoonlijk heb ik het gevoel dat het seizoen er op zat na de profkoers in Vichte, op22/09/2009. Maar misschien eerst beter een overzichtje van de koersen waarvan jullie nog geen verslag gekregen hebben.

18-20/09/2009, drie dagen koers in de Moessel streek. Niet zo lastig op papier, maar de tegenstand was hoog, zeer hoog. Maar liefst 40 renners kwamen daar kwamen er hun Wk voorbereiden van een week later in Mendrisio. De eerste dag merkte ik al snel het niveau en moest me heel lang beperken tot goed attent volgen. tweemaal zat er een klim in van eerste categorie. Serry was van in het begin mee met een kopgroep en zette ons allemaal in een zetel. Bij de eerste beklimming van 1e cat kende ik een zeer moeilijk moment en moest ik afhaken bij het peloton, via de wagens en de afdaling kwam ik nog terug maar het was een zeeer slecht teken. Ik voelde geen kracht, geen fut, geen energie. Leeg zoals ze zeggen, en het kan niet van de lange etappe zijn want het was maar 155km. Toch kwam ik er een beetje door en kon op een tiental kilometer van het einde mij nog afscheuren van het peloton en in een groepje van een man of tien naar de meet rijden. 65e werd ik. zeer tevreden dat ik de streep had gehaald, nog meer dat ik voor het peloton was toegekomen. Goed, zonder meer.

De volgende dag was het tijdrit, 19km lang met één serieuze kuitenbijter in, maar één km lang maar zo stijl. Ik deed het niet goed, ik kende opnieuw geen macht en overtuiging. Het feit dat ik mijn tijdritfiets pas voor het eerst voelde en zag, welgeteld 3 min voor de start, zal er ook wel iets mee te maken hebben, maar toch. 97e. Niet tevreden, niet goed.

In de namiddag wilde ik graag iets verbeteren. het was een rit die me zeker moest liggen. Maar 90km en twee langere klimmen erin. Maar de tweede klim was rond half koers en was echt super steil, ik wilde te graag, reed te lang in het rood en ontplofte volledig, haast volledig geparkeerd stond ik daar. Geen revanche, maar een super moe gevoel. Ik kwam toe op 10 min. Achterin het veld. Ik was ontgoocheld en begon me sterke vragen te stellen bij mijn fysieke en conditionele paraatheid. Die vragen werden groter toen ik merkte hoe moe ik was. mijn lichaam was leeg, ik wilde enkel en alleen maar slapen. Geen kracht, geen fut, geen energie, een hogere ochtendpols. Leeg, echt leeg. Dan wachtte er ons nog een laatste rit van 180km.
Al op de eerste klim van de dag brak het peloton in twee. Het was direct koers geweest en de besten zaten, op enkele uitzonderingen na, helemaal voorin. De koers was al na 25km gereden, maar we moesten blijven rijden. Het werd een zeeeeeeer lange tocht, een trainingstocht. Het was mentaal zo zwaar, zeker toen het tot twee keer toe steenhard begon te regenen. De zin en de verleiding om af te stappen werd groter bij elke pedaaltrap. De mobilhome van een ploegmaat lonkte naar ons. Maar ik ben blijven fietsen, één voor één stopten er renners. Van de groep van 65 schoten we op het einde nog maar met 25 man over. Afvallingsrace en volhardingsrace. Maar ik reed alles uit. Opnieuw bracht ik een zeer lastige ronde tot een goed einde, opnieuw kon ik alle ritten uitrijden. Maar ten koste van wat. Mijn lichaam was duidelijk niet in orde. De ochtend erna stond ik op met een ochtendpols van 56 (normaal in vorm 46-47-48), dinsdagochtend was het weer koersdag. Ik had een ochtendpols van 55. Koersn in Vichte tegen de profs? IK verwachtte er niet te veel van. Oja, ik werd uiteindelijk 72e van de 83 in de eindstand. Er waren 140 gestart op de eerste dag. Mooi in de helft dus, zoals altijd.

Maar het ging verbazingwekkend goed. Al in de eerste ronde reed een groep van 30tal renners weg, waaronder twee ploegmaten. Wij moesten niet meer mee rijden. Ik kon heel goed en gemakkelijk vooraan blijven en voelde me beteren bij iedere ronde. Even leken we er naar toe te rijden, maar de laatste 10 sec kregen we niet dicht en de leiders liepen terug uit en mochten sprinten voor de zege. Kevin Claeys van mijn ploeg won die sprint toch wel niet zeker. Ongelooflijk!! In het peloton hielpen we mee om het tempo eruit te houden. Net achter de jongens rijden, die aan het ronddraaien waren, meer moesten we niet doen. Mijn uitslag? 41e. Opnieuw goed in een koers bij de profs.

Maar ik voelde me niet goed en stond de dag erna weer zo moe op. Het duurde een week tot ik me opnieuw aan koers waagde. In sint lievens houtem. Ik had een heel plan om nog enkele koersen mee te pikken, maar het mocht niet zijn. In die koers stopte ik reeds na 4 ronden. Het ging niet. Nochtans reed ik in groep achter 19 leiders die we terug gingen inhalen. Maar ik kon niet mee, ik was ziek, ik heb iets en nu lijkt het wel zeker. Ik voel me slap en heb geen kracht of souplesse. Daags nadien liet ik mijn bloed trekken. Ik werd al ietsje wijzer omtrent mijn slecht vorm, maar wist/weet nog niet alles. Mijn hematocriet was gezakt naar 39 (bij mij in vorm 44-45). Mijn witte bloedcellen stonden veel te hoog (= word aangemaakt bij ziekte om slechte cellen te 'overmeesteren') en ik bleek symptomen van cytomegalie te bezitten in mijn bloed. Ik bleek het nu niet te hebben, maar zou het in het recente verleden  wel gehad hebben??? Iemand met een duidelijke uitleg. IK voel me NU niet goed, niet in het recente verleden. Daags nadien, woensdag liet ik iets uit mijn rug nemen, dat moest genaaid worden met 6 draadjes. De dokter raadde me aan om 14 dagen niet te fietsen om de draadjes niet te lossen. Dat betekende meteen het einde van mijn seizoen...

Maar ik kon er geen vrede meenemen. 6 dagen later zat ik terug op de fiets en probeerde ik de ziektesymptomen te verslaan en mijn draadjes in mijn rug niet te scheuren. Ik trainde 9 uur op drie dagen, 5u30 in de regen, maar ik wou nog één keer koersen voor ik stopte. Ik moest een mentaal punt hebben waarna ik met een gerust gemoed een zakje chips kon opendoen. Zaterdag 10/10/2009 in Koolskamp reed ik met grote voldoening een 26e plaats. Ik koerste terug, maar voelde dat ik nog niet in orde was. De benen gingen beter, maar er scheelt iets met me. Maar wat?? Maar nu kan ik toch 14 dagen echt rusten, hopelijk ben ik dan hersteld voor een knallend 2010. Ik wil nog iets tonen.

op 8/11/2009 neem ik deel aan een duathlon in Asse, iedereen welkom

Half september, tijd om nog eens een overzicht te geven, een weekje na het overzicht van augustus, hier deel 1 over september.

• Denderwindeke
• Profkoers Gp Geraardsbergen
• Port du Dunkerque
• Wakken
• Sint-Gillis-Waas
• Profkoers Desselgem

Daags na de serieuze inspanningen van Hove kwam ik aan de start in Denderwindeke(31/08/2009). Een 1.18open koers en maar 84km, dat lijkt op het eerste zich niet zo moeilijk. De realiteit was anders. Reeds in de eerste ronde demarreerde ik en kwam in een groepje voorop. Het duurde echter niet lang. Het was wachten tot de 5e ronde op de definitieve ontsnapping. Ik moest samen met 6andere jongens een gaatje dichten op 15 koplopers die even ervoor waren ontsnapt. We kwamen snel aansluiten en konden een mooie voorsprong uitbouwen. Ik zat nog eens in de kopgroep en het deed deugd. Maar door een slechte samenwerking en dus enkele jongens die teveel zich aan het sparen waren, werd er reeds op 5 ronden van het einde begonnen met aanvallen. Een paar keer kon ik me handhaven, maar bij de derde serieuze aanvalstrom, schoot ik er af. 1.18?? Amai, dat gaat hier snel...
We (8renners) bleven vier ronden lang hangen op een goeie 10 à 15 seconden van de 14 leiders. Ze reden niet weg. Toen we inde laatste ronde net leken te gaan aansluiten, vonden enkelen het nodig er naar toe te springen. Uiteraard lukte dat net niet, waaiden ze terug en kwam er dus niemand terug vooraan aansluiten. IPV samen te rijden en een kans te maken op de overwinning, vergooien ze het zo. In een spurt eindigde ik pas 20e in totaal. Ik was zo kapot, 84km aan een stuk alles gegeven en heel tijd mee in de wind. Amai, 1.18??

Mijn derde koers op vier dagen. En wat voor één... Op de Grote Markt van Geraardsbergen stonden maar liefst 225 profs en niet profs klaar voor de GP Geraardsbergen. Voor mij één doel: de streep halen. In een zeer lastige wedstrijd probeerde ik zo goed als mogelijk vooraan te rijden. Dit lukte niet echt. Ik moest me beperken tot het midden van het pak. Iedere beklimming van de markt verteerde ik goed en de rondjes vlogen bijna voorbij. Zo snel ging het. Er was 36 man weg en ze hadden reeds bijna 2min. Mirakuleus maar waar, we keerden nog terug in de laatste rondes. Renner per renner, lijk per lijk werd terug ingehaald. Het werd uiteindelijk een massasprint. Ik zat rond de 40e plaats toen een renner van Palmans-Cras het wiel niet kon houden op een strook zijwind. Ik moest het dichten maar met mijn 52*12 lukte dat net niet. Iedereen stormde mij voorbij en ik mocht/kon nergens meer inpikken. Uiteindelijk 104e van de 225 en ik heb al mijn kans vergooid door in die kerel zijn wiel te zitten in de laatste ronde...

Drie dagen rust, zeer welkom. Redelijk fris en voldoend hersteld kwam ik in Frankrijk, jaja, aan de start van de interclub Circuit de Port du Dunkerque. Opnieuw een razendsnelle koers, nioet normaal. 46 gemiddeld in het eerste uur, 45,2 in het tweede. Vliegen dus. Ik schoof goed mee in het midden van het pak maar roerde me van heel de wedstrijd NIET. Zeer tegen mijn natuur in. Er was een kopgroep van 19 met daarbij een snelle ploegmaat van ons. Wij moesten niet rijden en dat is leuk. Iedere ronde kwamen we iets dichter, dan weer wat verder. Inde laatste ronde reed vooral Davo_lotto een gat van 1min10 nog ei zo na dicht, de leiders behielden 5sec voorsprong net genoeg. In een sprint met 19 eindigde Tobyn 3e (mijn ploegmaat) en ik in het peloton ronde 40e. Ik heb nog geen officiële uitslag gezien sindsdien. Best tevreden. Ik was goed vandaag. Ik heb me kunnen sparen en alles gezet op de sprint. Ik ben altijd tussen de 15e en de 20e. met 19 Voorop komt dat uit rond de 40e...

Daags nadien kreeg een echt tussendoortje voor de kiezen geschoven. Het criterium in Wakken, 69km, €25 startgeld en goed voor de sponsors. Super veel demmarages, zoals te verwachten. Ook ik sprong regelmatig eens mee. Net over half koers moest ik me gaan inhouden, mijn spaak kwam weer eens los (Deinze, Hove, Dunkerque) en ik moest van wiel wisselen. Na een rondje over te slaan pikte ik weer in en mengde mee zwaar in de aanvalsdebatten. Even leken we weg te rijden, maar het peloton (vooral de Litouwers) lieten niet begaan. Vier ronden voor het einde brachten ze alles terug samen en deden ze een Team Columbiatje. Niemand kon hun trein nog verstoren en Kruopis won alweer (zij het na enkele smerige duw en uitwijkmaneouvres)/ Maar goed. Ikzelf plaatste me weer tss de 15e en de 20e in een massasprint, nl 20e. Goede koers, spijtig van het einde.

Nog eens een gewone kermiskoers met elite zonder contract. Dat was al van Kemzeke tromp geleden. In st-Gillis-Waas (10/09/2009) kwamen 95 renners een rugnummer halen. Diezelfde dag in Koekelare slechts 26, dag ervoor in Handzame 36 en de dag erna ook 36. De juiste koers kiezen, dat kan ik toch echt niet... De koers bleef heeeel lang gesloten. Ik had zo slechte benen maar deed toch keihard mijn best, ik verplichtte mezelf van mee aan te vallen en vooral van mee te doen voor de tussensprinten. Eens 5e, 4e, 3e,3e en 2e. Geen enkele keer 1e... Pff. Maar ik merkte echt dat ik geen goede dag had. Ik recupereerde zoals altijd heel snel van mijn inspanning, maar ik kon ze echt niet lang volhouden. Een zeer frustrerend gevoel. Toch wilde ik er niet aan toe geven. Even leken we met 16 renners voorop te geraken met nog 3 ronden te gaan. Te vroeg gejuichd. Ik besloot toen alles op de eindsprint te zetten en mengde me niet meer vooraan. Dat had ik nu NET NIET mogen doen. Op 10 km van het einde (ietsje meer nog als 1 ronde), rijden er 16 renners in totaal weg. Een reactie komt te laat. Ik strand met enkele andere op 250meter. Dat is ver... In de laatst 1,5km demarreer ik nog volle bak. Ik krijg even vrijgeleide en geef nog eens alles. Toch halen ze me op een goeie 800m terug in. Een sprint zit er niet meer in. Iets van een 42e ofzo. Mega frustratie. Met zo'n slechte benen, zo koersen. Dan gokken op een massasprint en zo verliezen. Niet leuk.

Eergisteren, 15/09/2009, kon ik die kater meteen doorspoelen tegen de profs in Desselgem. Ik start helemaal vooraan en rijd meteen een attente wedstrijd. Ik schuif mee in, en probeer zoveel als mogelijk vooraan te blijven. Tegen de profs is dat zeer moeilijk. Telkens ik voel dat ik te ver achteruit zit, schuif ik terug op. Een hele koers lang rijd ik zo rond de 40e - 70e positie. Goed in het eerste deel van het peloton dus. Met 44km/u vliegen we er weer ook zot in. 7 renners voorop met 1min35. Op drie razendsnelle rondes wordt dat teruggebracht tot 25sec. Iedereen kraakt, zucht en snakt naar adem. Enkel de echte grote profs zoals een Nys, Eeckhout, De Jongh,... kunnen van voor aanvallen. 16 renners rijden weg en het peloton valt compleet stil.Ik blij. Maar 16 weg, en even een welgekomen rustpauze. Met nog een goeie 40km te gaan durf ik me ook eens mengen in enkele vluchtpogingen, tenslotte ligt er nog een top20 te wachten. Ik doe mijn best. Super veel renners moesten ronde per ronde lossen, profs en niet profs. Ik kon niet alleen goed standhouden, ik kan nu zelf nog mee aanvallen.. Zalig!! Uiteindelijk krijg ik het nog één ronde SUPERlastig en moet ik tweemaal een gaatje laten, maar ik los het zelf terug op. In die ronde rijden er nog eens vijf man weg. ook een ploegmaat. Ze blijven vooruit en wij mogen sprinten voor de 22e. Ik plaats me als 16e (weer tussen de 15 en de 20) en wordt zo 37e in totaal op145! Zalig, ik ben echt oprecht tevreden en kan met een goed gevoel naar de Moussel.

15/09/2009- GROTE PRIJS MEMORIAL BRIEK SCHOTTE - DESSELGEM (W)

Elites m.c./z.c./U23

()

Elites m.c./z.c./U23 Aantal deelnemers: 142 1.   EECKHOUT Niko AN POST SEAN KELLY TEAM 03:25:00 2.   DE JONGH Steven QUICK STEP 3.   VYTAUTAS Kaupas REVOR 4.   NYS Sven LANDBOUWKREDIET-COLNAGO 5.   CASSIDY Mark SEAN KELLY TEAM 6.   JUODVALKIS Egidius LITUBEL STAKI PARKET :00:20 7.   LISABETH Kenny AN POST SEAN KELLY TEAM :00:36 8.   TOMBAK Janek BOURGAS 9.   DE BACKER Bert SKIL-SHIMANO 10.   RETSCHKE ROBERT CONTINENTAL CYCLINGTEAM DIFFERDANGE 11.   HULSMANS Kevin QUICK STEP 12.   SPRAGG James MARCO POLO 13.   HAN Feng SKIL SHIMANO 14.   CAPPELLE Andy PALMANS-CRAS 15.   KAUPAS Gediminas REVOR-JARTAZZI 16.   RUBIANO CHAVEZ Miguel BREDA 17.   VERRAES Benjamin DAVO - LOTTO - DAVITAMON :03:15 18.   BOUCHER David LADBOUWKREDIET 19.   HAYNES Hamish YAWADOO - COLBA - ABM 20.   DERILLE Michael TEAM DESCHUYTTER - ABUTRIEK SERVICE 21.   DE WILDE Sjef PALMANS-CRAS 22.   KRUOPIS Aidis LITUBEL STAKI PARKET :04:30 23.   NANKERVIS TOMMY CINELLI-DOWN UNDER 24.   SERRY Pieter TEAM DESCHUYTTER - ABUTRIEK SERVICE 25.   CLAEYS Kevin TEAM DESCHUYTTER - ABUTRIEK SERVICE 26.   WAELKENS Hannes KSV DEERLIJK GAVERZICHT VZW 27.   LIGNEEL Brian WC SOENENS-YAWADOO - GERMOND INGELMUNS 28.   COOMANS Björn PALMANS-CRAS 29.   WIERSMA Jeffrey VAN VLIET-EBH ELSHOF CT 30.   PEETERS Kevin LANDBOUWKREDIET-COLNAGO 31.   CHAIGNEAU Robin JO PIELS CYCLINGTEAM 32.   DEVILLERS Gilles ROYAL CYCLISTS PESANT CLUB LIEGEOIS 33.   OJAVEE Mart CC BOURGAS 34.   VAN DE MEENT Eric CT KROLSTONE 35.   HELMINEN Matti CYCLING CLUB BOURGAS 36.   YDENS Andrew JOSAN ISOREX MERCEDES BENZ AALST 37.   DE GEYTER Benjamin TEAM DESCHUYTTER - ABUTRIEK SERVICE

 

Voor een reactie, druk hier.

Zoals beloofd, een overzicht van al de koersen verreden in de maand augustus. Het gaat over de volgende wedstrijden:

• Londerzeel
• Kemzeke-Tromp
• Meerbeke-Ninove
• Duatlon Zevergem
• Omloop van de Grensstreek Wervik
• BK te Binche
• Hove

In Londerzeel kwam ik met een revanchegevoel aan de start na de kleine teleurstelling in Reningelst. Ik startte zoals altijd redelijk afwachtend. Meteen reden er 13 renners weg. het verschil liep in de eerste rondes snel op en na vijf ronden, waarin ik me totaal nog niet had laten zien, hadden de leiders 2min25. Ik achtte het moment gekomen om ook in actie te schieten. Ik sprong eens mee in een aanval en kon de anderen zo hard opnaaien en aansporen dat de voorsprong meteen slonk, op een ronde tijd, naar 1min50. Het kon dus wel degelijk. Maar niemand durfde verder rijden, ze zaten al met hun hoofd bij plaats 14. Ik bleef ronden lang vooraan tempo maken en af en toe meespringen. In de voorlaatste ronde rukten we ons dan eindelijk los met 16 jongens. In de sprint voor de 14e werd ik derde en dus 16e in totaal. Ik voelde het aan als een derde plaats...ik had nooit voor de eerste 13 plaatsen kunnen rijden...

Ik ging met de fiets naar Kemzeke-Tromp, een tochtje van 45km. Ik moest kilometers maken en deed het maar al te graag. In een zalige 24graden ontdekte ik op de koers dat ik mijn koerstruitje korte mouwen thuis was vergeten. Seb heeft dan de mouwen van mijn lange pull kapot gesneden. Maar het bleef verdomme warm. Ik had het moeilijk in het begin. de warmte die ik onder mijn pull ontwikkelde was net iets groter dan bij de andere renners. Pff, ik beperkte me tot nu en dan eens meespringen. Een kopgroep van 8 man raakte weg, en daarachter nog eens drie. Het was eecht een harde koers. Met nog drie ronden te gaan, geraakte ik weg met een 20tal. Maar er was geen cohesie, demarreren en terug wachten, anderen laten rijden en terugkomen..Om zot te worden. Ik leek alle foute keuzes te maken en sprintte dan nog ontstellend zwak... net 30e. Koers op zich niet slecht maar de laatste twee ronden trokken op niets.

De dag erna had ik mijn jaarlijkse, lastige afspraak in Meerbeke. Eens 12e, vorig jaar 10e, ook nu wilde ik in die kopgroep geraken. Ik deed hard mijn best en voelde me best goed. De koers kende zeer veel aanvallen, maar we alles kwam telkens weer samen. Op de gekende klim in het parcours deed ik het echt goed. Ik knalde tot tweemaal toe vol mee toen een ontketende Bart Declerq zijn duivels ontbond.Ik kan je verzekeren dat het snel ging. Amai. Daaraan wist ik dat ik niet slecht was. Met nog vier ronden te gaan ging ik nog eens mee in de aanval, Baugnies had versneld want er was 20man aan het wegrijden. 7renners volgden in zijn spoor. Ik reageerde ietsje te laat en kwam alleen te zitten. Ik behield zo goed als mogelijk mijn snelheid maar plaffoneerde volledig op de Snellekensberg. letterlijk IEDEREEN stak me haast voorbij. Ik pikte nog net achteraan in. Ja. Van mijn goede koers schoot niet veel meer over. Ik had mee kunnen/moeten zijn. Ik was goed genoeg, maar zoals zo vaak dit jaar geraak ik zo moeilijk in de kopgroep/ Toen ik bij isorex en daikin reed leek het een fluitje van een cent, nu kan ik het niet meer. Ik at niks meer en kreeg een suikerklop als logisch gevolg. Ik was kwaad op  mezelf. Baugnies sprintte zelf nog derde...Pffff. Op 1 weekendje net geen 300km gereden, niet slecht.

Op vrijdag 14/08/2009 ging ik naar het werk met een enorme KOPPIJN. Zaterdag stond ik op en was het nog erger. Ik wilde gaan koersen in Kruishoutem maar moest noodgedwongen forfait geven. De moraal zonk verder weg. Ik voelde mij na mentaal nu ook fysiek niet goed. Hoe ouder ik word, hoe lastiger ik het krijg in de koers.
Zondagochtend voelde ik me reeds VEEL  beter. 16/08/2009 werd de dag van de klik. Ik WON voor het eerst. Neen, geen koers, maar een recreatieve duatlon in Zevergem. Ik streed tegen enkele andere renners, en een handvol echte duatleten. Ik was zo dominant, en won zo oververdiend dat er een echt mentale boost volgde. Dat is vandaag (08/09/2009 ) dus 24 dagen geleden, maar ik voel de werking er nog altijd van. Op dit moment in het seizoen heb ik me nog nooit zo fris en gemotiveerd gevoeld.

2 dagen na de duatlon reed ik een interclub in Wervik. De generale repititie voor het BK. Ik Overleefde 2 maal de Kemmelberg gemakkelijk. De eerste doortocht kwam ik ietsje achter de eerste groep te zitten door de fout van mijn voorganger, maar kwamen we snel terug met heel het pak. De tweede keer knalde ik zelf een gat dicht van 50meter na de top en was ik mee met de eerste 50, spijtig genoeg kwamen er enkele kilometers later een hele rits renners terug. Met een groot pak knalden we de lokale omloop af. Ik voelde me sterk en wilde echt goed sprinten. Ik deed nog werk voor een ander, en schoof telkens zo goed als mogelijk op. Ik werd uiteindelijk 39e na een sprint voor de 12e plaats. Een proficiat vanuit de ploegleiding zat er niet in

23/08/2009, de dag van het BK. Met een dosis vertrouwen en zeer veel motivatie na mijn sterke interclub in wervik, begon ik met een doel aan het BK in Binche. Top30 was mijn lastige maar reële doelstelling. In de eerste rondes was vooral opschuiven de boodschap. Het ging hard van in de start. 3 renners reden voor het peloton uit toen ik in de 5e ronde met 12 andere renners in de tegenaanval trok. Ik voelde me goed en woekerde met mijn krachten. Ik kwam als eerste toen zelf over de 'kemmelberg van Binche' van mijn groepje. Het ging goed. Door te weinig samenwerking, en schrik??, werden we terug ingelopen. Onmiddellijk sprong ik opnieuw mee met een groepje. Ik bracht ook Serry eens naar voor en zag dat hij het lastig had om mijn wiel te houden. Toegegeven, Serrytje had een rotdag, maar het was wel een duidelijke teken dat ik goed was. In de 9e ronde (vd15) trok ik ook weer hard door op een lastige strook. Ik bleef een ronde lang voorin hangen en draaide mee rond om 22 ontsnapten terug te halen achter een kopgroep van 7. Dat lukte. Op het moment van de samensmelting komen er zoals altijd nieuwe aanvallen. Ik moest even bekomen. Maar er reden er 10, dan 20, nog eens 20 weg en het pak reageerde niet in groep. Ik kon mijn ogen niet geloven. Net nu ik het moeilijk heb. Uiteindelijk reageerde ik dan toch. Vol op kop, naar het wiel van een voorganger. Enkele kilometers ronddraaien en die 20 renners terug halen. Maar dan stopten ze weer en al die andere bleven weg. 51 renners voorop en ik was niet mee. Ik had het maar 1km lastig gehad, ik had al zoveel gedaan en kunnen aanvallen en net nu was ik niet mee. Ik was de beste Deschuytter in koers, Serry had een kutdag, Brechtje had ook niet zijn beste dag (na een hersenschudding last van teveel warmte) maar deed het toch goed, en Derille deed weinig in de groep maar was mooi mee op het juiste moment. Hij reed voor een 12e steK. Ik had daar oververdiend kunnen bijzitten, maar net dat moment kon ik even niet snel genoeg reageren. Ik reed nog weg met van Biervliet en samen reden we 22km alleen, haalden 4 renners en ik werd uiteindelijk 50e! Goed maar mijn top30 had gekund. Spijtig. Een proficiat vanuit de ploegleiding zat er weer niet in. 

Opnieuw een jaarlijkse afspraak, deze keer met de Antwerpse familie in Hove. Ook hier reed ik drie keer mee in de kopgroep met als resultaat een 14e, een 12e en een 9e vorig jaar. Elk jaar beter dus. Ook nu begon ik goed. Ik had alles onder controle en toonde me al snel aan het publiek. Ontsnapte renners reden nooit ver weg. Een massasprint leek in de maak. halfweg koers kwam mijn spaak los en ratelde het. Er zat zoveel slag  op dat het bij elke omwenteling een mini-beetj sleepte tegen mijn rem. Energieverlies dus. Toch deed ik goed verder. Na ongeveer mijn derde aanval kwam ik eindelijk voorop met 14 renners. We haalden snel 35 sec en nog amper twee ronden te gaan. Maar het draaide niet goed. Ze wilden niet, ze zaten meer met hun hoofd bij de premiesprint. Na nog geen 12km in de aanval zat ik weer vast in het peloton. 5renners en nog eens drie ontsnapten bij het samensmelten. Man man,wat geraakte ik gefrustreerd. Niet mee en zo sterke benen, vorig jaar op een km gepakt voor de winst, nu dit. het mag hier niet zijn. 40e in totaal na zo'n sterke koers. hoe doe ik het toch. We gaan september in en ik heb nog geen enkele top10. En ik heb al zoveel keer goed gereden dit jaar. Toch ben ik nooit mee met de groep waarin ik verdien te zitten.

Zo. Augustus zit er op.

Zo snel mogelijk terug update over de voorbij drie koersen ( Denderwindeke, Geraardsbergen, Port de Dunkerque) 

Voor een reactie druk hier

1 dag voor deze interclub wordt ik opgebeld om mee te doen, zoals altijd zeg ik graag ja. Ik doe nu eenmaal zeer graag mee aan een interclub. Ik moet resultaat rijden van de ploegleider... Neen, ik moet resultaat rijden voor MEZELF. Maar het draait niet. Er staat een zeer strakke wind en de koers wordt een ware slijtageslag. Ik kom niet in het ritme en op de windmee stukken heb ik zelfs moeite met het tempo omdat ik maar een 52*12 achteraan heb. Ik ga dat toch eens moeten veranderen. In de vijfde ronde rijden er 20 renners weg. En ze zouden wegblijven. Ik kan niet anders dan de renners vlak voor mij te volgen. Opschuiven lukt haast niet. Halfweg kijk ik eens achter mij en zie dat we maar met een man of60 maar samen zijn. Al de rest is al uit koers. Dat zegt duidelijk hoe lastig het wel was. Plots rijden nog eens 20tal renners weg op het moment dat ik door drinken aan te nemen helemaal de laatste zat van het peloton. Sommigen zullen dat moeilijk begrijpen, maar als je echte dorst hebt en je MOET Drinken hebben, dan zorg je er voor dat je ook ZEKER drinken hebt, ik doe dat door helemaal achteraan te gaan zitten. Slecht moment dus. Ik draai gewoon mee rond met wat de overblijfselen zijn van het peloton. We schieten maar met een 20tal niet meer over. Sommige renners van de tweede groep van 20 worden teruggeblazen, anderen geven gewoon op omdat ze een klop van de hamer hebben gekregen. In onze laatse ronde versnellen we nog met z'n vijfen en sprinten we voor de 38e plaats. Ik ben 4e en dus 41e. Ik had echt gedacht veel verder te zitten en misschien maar voor een 60e plaats te moeten rijden. Maar ik ben ontgoocheld, het moet gezegd. Ik wilde top20. Eigenlijk was dat heel moeilijk, maar niet onmogelijk. Toch op zijn minst in de tweede grote groep. Maar ik had op geen enkel moment een goed gevoel in de benen. het draaide echt niet. Hoe komt dat toch, ik heb toch Luik gereden? Landskouter ging zo goed, Deinze niet, vandaag ook niet. Pff, om moedeloos van te worden. 41e op 193 is niet slecht zou je denken? Zeker niet, maar daarmee ben ik niet meer tevreden, elke interclub binnen mijn mogelijkheden moet ik voor de top20 (25) gaan.

Voor een reactie, druk hier

30/07/2009- INTERNATIE RENINGELST (W)

Elite 1.12 - eendagsw. Intercl. El.z.c./U23/BCP

()

Elite 1.12 - eendagsw. Intercl. El.z.c./U23/BCP Aantal deelnemers: 0 1.   KRUOPIS Aidis - Litubel Staki parket team 2.   VANDOUSSELAERE Sven - Jong Vlaanderen - Bauknecht - Lotto 3.   VANMARCKE Sep - Jong Vlaanderen - Bauknecht - Lotto 4.   KUYPERS Nico - WC Soenens - Yawadoo - Germond 5.   JUODVALKIS Egidius - Litubel Staki parket team 6.   DEPOORTER Dries - New Heebra Lombarden 7.   DE SCHEEMAEKER Davy - PWS - Eijssen team 8.   DEMEYERE Geoffrey - Wielerteam Decock Capino 9.   HEYTENS Kess - WC Soenens - Yawadoo - Germond 10.   COLIN Anthony - ESEG Douai 11.   BOTMAN Wim - Midi Center - Ruiter wielerteam 12.   HAMISH Haynes - Yawadoo Colba ABM 13.   DENIS Camiel - Midi Center - Ruiter wielerteam 14.   BOELEN Jeroen - Van Hemert groep - de jonge renner 15.   SYS Klaas - Beveren 2000 16.   WALLAYS Jelle - Beveren 2000 17.   RUCKERT Patrick - Line Lloyd Footwear Cycling 18.   LEPLA Jeroen - WC Soenens - Yawadoo - Germond 19.   VAN LUIJK Sven - Koopmans Cube Cycling Team 20.   VEJMELKA Daniel - Foronex - Shanks Vlaanderen CT 21.   GEDIMINAS Kaupas - Litubel Staki parket team 22.   VAN DRIESSCHE Kjell - New Heebra Lombarden 23.   CHAMON Alexander - WC Soenens - Yawadoo - Germond 24.   AERTS Ruud - Van Hemert groep - de jonge renner 25.   HORTON Tobyn - Team Deschuytter Abutriek service 26.   METTEPENNINGEN Stijn - MBK - Bicycle Line 27.   ORBIE Stephen - BCV Works CT Ingelmunster 28.   DECLERCQ Tim - WC Soenens - Yawadoo - Germond 29.   LOMMER Niels - Midi Center - Ruiter wielerteam 30.   POOL Aaron - Johan Bruyneel Cycling Academy 31.   VERHELST Louis - Beveren 2000 32.   DE HAAN Jesse - Koopmans Cube Cycling Team 33.   VERMEIREN Tom - MBK - Bicycle Line 34.   FRIESEN Nick - Johan Bruyneel Cycling Academy 35.   DE DECKER Steven - Foronex - Shanks Vlaanderen CT 36.   CALLEWAERT Cedric - Nicca cycling team - vsv Langemark 37.   VAN DEN NOORTGATE Kevin - New Heebra Lombarden 38.   TE BRAKE Remco - Metec Cycling Team 39.   DE REEPER Kristof - Cycling team Lutho Oostende 40.   FURNIERE Kevin - Team Deschuytter Abutriek service 41.   DE GEYTER Benjamin - Team Deschuytter Abutriek service 42.   BREYE Stijn - KSV Deerlijk - Gaverzicht

2 dagen na Landskouter, vol goede moed neem ik de start in Deinze. Het draait niet zo goed in de eerste twee rondes. Maar het is nog vroeg en het tempo ligt wel bijzonder hoog. Het gaat super snel. In de derde ronde neem ik een bocht en hoor een hele luide PING. Ik zie niet direct wat er scheelt en rij dus door. Ondertussen wordt er stevig verder gereden en voel ik mij niet goed en doe zelf teken naar Seb dat het niet gaat met de benen. Op het einde van de vierde ronde stop ik ermee, ik geef op en kijk eens rustig naar de fiets. De boosdoener maakt zich snel kenbaar, een spaak is gewoon in twee! Middendoor! Als ik aan mijn wiel draai maakt het één rondje en staat het dan volledig stil. Je moet echt kracht zetten om het terug te doen draaien. Niet te verwonderen dat ik een slecht gevoel had... Spijtig, want Seb, Erwin en Etienne waren net komen kijken en nu moet ik zo snel opgeven. Mannen, excuses...

Na de ronde van Luik stond ik voor mijn eerste kermiskoers in Landskouter. ik verwachtte niet te veel, zoals zo vaak wordt gezegd is de eerste koers achter een ronde geen groot succes. In de eerste paar rondjes hield ik me goed afzijdig. Ik wachtte af en voelde de beentjes beter worden. In de derde ronde versnelde ik een eerste keer echt en voelde dat alles goed zat. Van die slechte benen had ik dus geen last. Half koers was het volledige pak nog bijeen, er waren al heel veel aanvallen geweest, maar geen enkel bleef duren. Op een bepaald moment reden we met een 30tal renners weg, maar wilde niemand verder ronddraaien omdat we met te veel waren. Ik zette door samen met een 7 tal andere jongens, waaronder ene Willems. Geen slechte keuze dus, ik draaide snel mee. Toch bleven we niet lang weg. Ik spurtte mee voor de premie maar had hem blijkbaar net niet. Maar het feit dat ik dat kon doen, duidde erop dat ik goed bezig was. Een ronde later.  man met een kleine voorsprong. Willems versneld, niemand reageert, ik wel. IK spurt naar zijn wiel, neem over, terug in zijn wiel en neem nog eens over. Het kost superveel moeite, maar ik kan meehelpen het gaatje dichten. Achter ons komen er nog 5 renners aansluiten. Heel even met 14 dus. Willems voelt dat de beslissing in de maak is en zet door in achtervolging op 5 renners die verder reden, ik wil gewoon inpikken bij de renners achter Willems, maar om een of andere domme reden laten ze zijn wiel gaan. Ik ben nog aan het uithijgen van de vorige inspanning en moet dus proberen het gaatje te dichten. Het lukt me niet, maar twee andere geraken in het wiel en nog eens twee dichtten ook nog het gaatje. Ik niet, ik zit als laatste van de vier die dus op een domme manier er niet meer bij zijn. Niet mee met de kopgroep en de benen waren nochtans goed. Uiteindelijk komen er bij mij in totaal 7 andere renners. met zijn achten in de achtervolging op de 10 leiders die reeds 40sec kregen. We draaien (deftig) rond en komen tot op 15 sec met nog 1,5 ronde te gaan, het moet lukken. Maar dan beginnen ze te slepen, met drie tegelijk van de 8 en dat is te veel. Ik doe nog hard mijn best, maar het draait niet. Ze speculeren allemaal op een elfde plaats ipv een halve ronde vollen bak te gaan en voor de overwinning te kunnen rijden.... Maar ja.
In de laatste 100en meters rijd ik nog weg van een paar metgezellen en wordt mooi 13e. Niet slecht, zeker niet slecht...

Voor een reactie, druk hier

26/07/2009- LANDSKOUTER (O)

1.12B - ind.reg.wedstr.(100-120 km) Elite z.c./U23

()

Aantal deelnemers: 78 1.   WILLEMS Mario KINGSNORTH INTERNATIONAL WHEELERS 02:46:00 2.   DE VREESE Laurens PROFEL-PRORACE CONTINENTAL TEAM 3.   DE WINNE Jurgen MD CT TEAM 4.   EECKHOUT Kevin SUNWEB-PROJOB 5.   VERMEIREN André MBK TEAM 6.   ANNAERT Vincent MD CT TEAM 7.   GUNS Jurgen ROYAL CUREGHEM SPORTIF - BRUSSEL 8.   THYS Steven C.T. KEUKENS BUYSSE KNESSELARE 9.   STEINER FABIEN VC FRANCHES 10.   VANLUCHENE Stijn WIELERCLUB MARKE CLOCHET SYSTEMS VZW 11.   VAN DE VELDE Benjamin RIJSCHOOL AH - GENTSE VS :00:35 12.   RYCKAERT Johan YAWADOO - COLBA - ABM 13.   DE GEYTER Benjamin TEAM DESCHUYTTER - ABUTRIEK SERVICE 14.   ASJES JELMER ZWC D.T.S. 15.   STANDAERT Hansjorg YAWADOO - COLBA - ABM 16.   CRESNIGT ALEX ZRTC THEO MIDDELKAMP 17.   DE LANDTSHEER Steven WIELERSPORTVER. ARTEVELDE VZW GENT 18.   LAUWERS Stieven MD CT TEAM 19.   BAEYENS Marc JONGE RAKKERS VOLLEZELE :01:25 20.   VERHOFSTADT Peter KSC DENDERSTREEK LABIEKES

11/07/2009, meer dan een week na mijn laatste koers en na een week hard trainen in de Ardennen, verschijn ik aan de start in Geel, ook een manche van de Topcompetitie. Een volledig vlakke koers, hoge snelheden, wind, regen en één kasseistrook. Dat zijn de ingrediënten voor deze koer. En het is in deze koers dat ik mijn prestatie van Waver Rijmenam wil evenaren, als het kan even verbeteren. Ik weet dat ik het kan. Zeker in deze koersen. Conditioneel ben ik klaar, ik heb drie zware weken achter de rug: week Vogezen, week met drie kermiskoersen in brandende hitte, en een week Ardennenhellingen. Het verhaal is eigenlijk heel snel verteld bij dit soort koersen. Ik kan daarom gerust doorspoelen naar km 95. De kasseistrook van de dag doemt op binnen enkele kilometers en iedereen is al ettelijke kilometers nerveus aan het doen, aan het opschuiven, drummen, ongelooflijk hoe hectisch zoiets kan zijn. Alsof het om een massaspurt gaat. Al de gehele dag zijn er hardnekkige buien, nu ook net voor de kasseien is het van dat. Het regent dat het giet en het hele hectische gedoe wordt nog eens dubbel zo gevaarlijk dan het al was. Ik zit circa 25e positie in het pak.. Zeer goed dus, ik zit waar ik moet zijn en ... dan.... ik.... BAF. Inderdaad, met maar liefst twintig renners tegelijk en 20meter achter ons nog eens zoveel, gaan we tegen de vlakte. Op de kasseien... Ik krijg drie fietsen boven op mij, nog eens zoveel haken in mijn fiets vast. Het is ongelooflijk. Ik heb zelf niet direct pijn, maar de fiets is er erger aan toe. Pedaal scheef, manetten scheef, een paar spaken in het voorwiel zodanig krom dat het eruit moet...Allemaal omdat één iemand bij het opdraaien van de kasseien aan zijn rem is geweest... ik zet nog terug aan, kom tussen de wagens terecht, achter onze ploegwagen probeer ik terug te komen. Maar mijn ploegleider rijdt zodanig snel, 75km/u, dat ik met mijn 52*12 (daarmee kan je 65km/u net aan qua omwentelingen) draai ik dol. Ik kan net niet volgen, M. Derille zit naast mij en kan en dat meer NET wel. Ook Jo Maes wordt achtergelaten door onze volgauto. De Vriese had ervoor door de valpartij er de brui al aan gegeven. Derille keert als enigst van de vier nog terug, met ZEER veel hulp zo bleek. Ik kon gewoon niet zo snel rijden en kreeg geen enkele kans om voor die top20 te gaan...En er zijn al zo weinig kansen.
Mijn kader bleek zwaar aangepakt te zijn, KADERBREUK zelf, op twee plaatsen. Daarom rij ik sinds 11/07/2009 met een Team Milram  Replica kader van Focus Cayo rond, geen rood met wit mee, maar milramblauw met zwart. Zeer mooi ze...

Voor een reactie, druk hier 

Waar?? Oplinter? Nooit van gehoord... Inderdaad, voor mijn derde kermiskoers, op 02/07/2009, reed ik half België door omdat het in Oostende een criterium was. verplicht dus zo ver. Maar het bleek een juiste keuze te zijn, want ik vond er een prachtig parcours, het moet gezegd. Misschien lastig met drie hellende stroken, maar dat is goed. Al heel snel in de koers ontstonden een paar kleine aanvalletjes maar na drie ronde was alles te herdoen. Op de hellende strook (3%, 400meter), trok ik van onder tot boven helemaal door op mijn 52*13, het ging met andere woorden vooruit. Boven hingen er nog maar 2 aan, geen slechte inspanning dus. Ik zette mee door, maar we kregen snel het gezelschap van twee pakketjes en na enkele kilometers uiteindelijk de hele groep. Toenzat ik er even een beetje door, ik kan wel diep gaan, maar moet er nu nog teveel van herstellen, ik kan nog niet direct doorzetten... Ik bengelde even wat meer van achter en zag het peloton stilstaan. Breed over de weg, geen plaatsje om op te schuiven om mee te springen met de vele aanvallen. Ik moest wachten en hopen. Uiteindelijk reageerde het pak toch en werden het dolle 12 kilometer. Heel de tijd op het lint, telkens net niet en net wel een gaatje. Ik kon niet anders dan op mijn plaats blijven, en wachten tot mijn beurt, nu opschuiven is zelfmoord. Door even te ver achterin te zitten na mijn eigen aanval, rijdt er nu 25 man voorop en ik ben niet mee. Net als in Serskamp niet mee en in Ardooie, drie keer. En ik rij zeker niet slecht.

Ik blijf niet bij de pakken zitten en zet een tegenaanval op. Ik krijg 3 renners mee en samen draaien we zeer goed rond. We komen zelf snel dichter op een achtervolgende groep, een oorspronkelijk deel van de kopgroep. Maar het doet ZEEER veel pijn, alledrie puffen en blazen, alles geven en toch komt een groot stuk van het peloton terug. Natuurlijk stokt het dan. Ik probeer nog eens alleen, rij echt nog een paar sterke rondjes door mee te gaan met een aantal pogingen, ik put mezelf echt uit door mee te gaan, maar krijg er uiteindelijk niks voor. Ik kan zelf niet sprinten voor de 27e plaats (en dus €10) omdat de afgevaardigden niet op voorhand hadden gezegd dat het aankomst was. 38e dus op 145 renners. Weer niet slecht en attent en goed gereden, maar ik was gefrustreerd na de aankomst, zo veel doen en energie geven en weer niet mee zijn met een deftige groep. Pfff. Hopelijk klaar ik het volgende week zaterdag in de GP stad Geel wel, eerste topcompetitie van het tweede deel voor mij. Nu eerst weekje hard trainen in de Ardennen als voorbereiding op de Ronde Van Luik...

Voor een reactie druk hier  

01/07/2009, op de verjaardag van mijne papa, rij ik in Serskamp mijn tweede kermiskoers. Het is opnieuw bijzonder warm. Echt haast niet meer te doen, maar zo heb ik het wel graag. Ik heb het er soms lastig mee, maar ik weet dat dit nog meer het geval is voor de andere renners. In het begin van de koers ben ik direct attent, ik wil terug van in het begin mee kunnen doen, en probeer dat enkele rondes. Maar al snel bekoop ik het. Op één moment zit ik nog in de aanval met Cocquyt, K. Eeckhout en M. Baeyens, de andere moment los ik daarvan zonder pardon, en ik kan ik meer ternauwernood aan pikken bij de groep er net na. Ik moet even op mijn effen komen en rij twee rondjes iets teveel achteraan. Gevolg: 35 man voorop! Aiai, koers gedaan? Raar maar waar, neen. Ook al waren alle grote namen mee, ze rijden niet weg. Integendeel, het tempo gaat zo fors de hoogte in dat we net voor half koers een hergroepering hebben. Ik blij natuurlijk en vastbesloten me niet meer te laten verrassen, neem ik terug vooraan plaats. Ik val een paar keer goed mee aan en weet dat het goed zit. Toch begint de warmte ook bij mij zijn tol beetje te eisen. Een kopgroep van 4 en achtervolgend groepje van 12 rijd in schuifjes weg. Ik probeer de achtervolging mee te leiden, maar iedereen zit zo'n beetje door zijn beste krachten heen. Ik val wel nog eens aan, maar kan er geen kracht meer achter zetten, door de vele wind is het alleen onbegonnen. In een langgerekte (en domme sprint van mezelf) bol ik uiteindelijk pas als 34e over de streep. Goed gereden, attent voorin, maar ik mis nog een paar belangrijke percenten om nu al voor de kopgroep te gaan, logisch natuurlijk. Als de kopgroep wegreed, heb ik er na natuurlijk veel te veel energie ingestoken en kwam ik zo iets tekort op einde voor 22e plaats...

Voor een reactie, druk hier 

Mijn eerste koers terug in het tweede deel van het seizoen, na een tweetal weken geen competitie begin ik het tweede deel van de campagne in Ardooie, een kermiskoers in een verzengende hitte. Julieke is er gelukkig bij en ziet me een rustige start nemen. Ik heb net de voorbije week in de Vogezen doorgebracht en de eerste competitiekilometers doen dan meteen pijn aan de beentjes. Ondertussen rijdt er een kopgroep weg, maar trek ik me niks van de koers aan. Pas na 5 ronden begeef ik me meer vooraan en spring ik een eerste keer mee, want het peloton begon te breken en helemaal de laatste wil ik ook niet zijn. Ik kom in een achtervolgend groepje terecht en draai even mee rond, maar na een ronde worden we terug gegrepen. Het gevoel is goed, maar mijn hartslag gaat bij elke versnelling nog veel te snel omhoog. Na 9 ronden maak ik een (kleine) inschattingsfout. Uit het peloton springt bijna iedereen weg, maar reageren ze vooraan er niet op en laten ze begaan. Ik zie het en twijfel net die seconde te lang, maar zet dan ook aan richting achtervolgend groepje. Ik  kom tot op 100m van het achterste wiel, tot op80 m. Ik krijg hulp, 70m, ik moet weer op kop van hem en heb net zo'n lange beurt gedaan, 50m, 40m, hij neemt over, 30m, een bocht, ik mag WEER op kop, 20m...hij springt toch wel van achter mijn wiel naar het groepje zeker, ik strand op 10 luttele meters. Pff. Hij rijdt mee voor leuke 9e plaats, ik voor nog €10... Ik rij rustig de overige kilometers uit, sprint nog even en haal mijn €10 binnen. 40e op 102. Niet slecht begonnen. Goed gevoel aan over gehouden.

Voor een reactie, druk hier

Na de zeer hoopgevende prestatie in Laarne; wilde ik maar al te graag bevestigen in een echte topkoers, in een topcompetitie eens punten halen zou schitterend zijn. Ik stap dus vol goede bedoelingen en verwachtingen op de fiets in waver.

De koers begint in de gietende regen. De eerste 55km komen al de bergjes aan bod, maar het effect ervan wordt een beetje tenietgedaan door het slechte weer. Ook ik heb ik er last van en ben bitterweinig met de koers bezig. Slechts één renner vooruit. Ik ben al lang blij dat ik nog niet ben gevallen en hoop dat het snel optrekt. Mijn wensen gaan in vervulling. Met het verlaten van de bergzone, stopt het ook met regenen. Ik ben dan ook zeer blij en begin me meer vooraan te manifesteren.  6 renners vooruit en ietsje later 6 renners die er bij kunnen aansluiten, met daarbij een ploegmaat, Jo Maes. Via de oortjes krijgen we de opdracht mee te zijn met een volgende ontsnapping. "We" dat zijn op dat moment nog Derille, Mostaert en ik. We doen ons best, maar het is vooral ik die enkele keren serieus durf meespringen. Een paar cartouches gooi ik op tafel. Toch rijdt er weer 3 man weg zonder mij. Ik geef niet op en blijf attent voorin. Op het plaatselijke parcours beslis ik om zelf eens te gaan. Spijtig genoeg krijg ik maar 1 iemand mee, onze Oost-Vlaamse kampioen Ongena. Hij is beter dan mij, en trekt ons bij 2 jongens die even daarvoor ontsnapt worden. De inspanning kost immens veel krachten, het peloton laat echter niet begaan. We doen keihard ons best, maar de Beveren-trein voor leider Armée lijkt op de rails te staan. Om even te bekomen van die inspanning zet ik me rond 30e positie.Maar net dan rijdt er 12 man weg, die los naar de kopgroep stormen. Resultaat: 27 weg, slechts 1 renner van Abutriek. Rudy is niet tevreden, en zodoende blijf ik op vinkenslag zitten. Toch hebben we geluk. Er zitten nog veel snelle mannen in het peloton en leider Armée is opnieuw niet mee. Zijn ploeg doet het leeuwendeel van het werk en wij kunnen rustig afwachten. De voorsprong slinkt van 1min30 naar 20 sec. Bijna iedereen wordt terug ingehaald in de laatste ronde, maar op 5km van de streep zijn drie leiders doorgezet en zijn er drie achtervolgers vanuit het peloton weggesprongen. Sprint voor de 7e plaats dus. Na deze zeer vermoeiende, aan zeeer hoge snelheid gereden koers, is het geen normale sprint meer. Ik doe maar al te graag me en kan me tot mijn eigen verbazing als 10e plaatsen in die sprint. Ik ben dus 16e in deze TOPCOMPETITIE en haal dus mijn allereerste punten in dit regelmatigheidscriterium. Direct 10 zelf. Eindelijk heb ik mijn beloning, eindelijk, eindelijk. Ik heb er zo lang voor getraind, zoveel heb ik gedaan voor een ander uit mijn ploeg, zoveel keren mij opgeofferd, maar nu kon ik volledig mijn eigen kaart trekken in een interclub, net zoals in Laarne. Ik ben zeker geen kopman, maar besef dat ik op elk niveau in België, en soms daarbuiten, het geloof moet hebben dat ik top20 kan rijden. In het begin van het seizoen wilde ik ofwel een koers winnen of top10 in interclub. Het tweede zit er meer en meer aan te komen en daar ben ik zeer blij om.

Voor een reactie druk hier.

31/05/2009 Wat een koers... een koers van de bevestiging, een koers van weer NET niet, maar een zeer, en dan bedoel ik echt wel zeeeer goede koers. Beginnen we bij het begin

Ik wilde echt in deze koers tonen dat ik een goed renner ben. Pepingen had me geleerd dat ik de conditie terug te pakken had. Ik wilde me tonen in deze quasi thuiskoers voor mij. Ik begon dus zeer gemotiveerd, en ze zullen het geweten hebben. Na nog geen 5 km koers begonnen mijn beentjes te kriebelen en sprong ik een eerste keer mee. Meteen bingo, in schuifjes dikte er een kopgroep aan van een zestiental renners, een paar goede renners en een paar mindere goden. het draaide goed rond richting Boekel, we haalden snel een minuut, de voorsprong bedroeg maximaal 1m40. Er zaten een aantal zeer gekende hellingen in, tweemaal Leberg, Valkenberg en Berendries was het niet onaardige aanbod aan gekende kuitenbijters. Op de helling toonde ik me ook direct, begon telkens goed vooraan en liet me zo ook aan de vele supporters langs de weg in de meest positieve (lees: aanvallende) zin opmerken. Rudy, mijn ploegleider zag het, Bompa, papa, Seb en julieke. Niet slecht... Jaja, een renner rijdt inderdaad een beetje voor de aandacht die hij krijgt als het goed gaat, we moeten daar eerlijk in zijn 

Op de Leberg, Valkenberg nam ik een paar puntjes mee voor het bergklassement, maar ze koersten er telkens te hard voor, ik durfde niet goed meedoen want na de bergzone beloofde het nog lang en lastig in en rond laarne te worden. na de laatse keer Berendries was de 'kopgroep' spijtig genoeg aangedikt tot 35tal renners, op een gegeven ogenblik, in de straten van Zottegem, waren we zelfs met een 50tal samen. Een beetje ontgoocheld dat alles terug leek te herbeginnen en ik van voor af aan terug mocht beginnen. Krachten verspeeld? Ik weet het niet? Ik heb niet achter de feiten moeten hollen, ik zat attent mee in de kopgroep, dat is belangrijkste. Ik bleef niet lang rustig. Op de baan van Zottegem naar huis zat ik niet stil. Ik starte meteen een nieuw groepje, eerst vier renners dan met 8 man, enkele kilometers voor de rest uit. Maximum 10 sec, maar Rudy had toch maar weer gezien dat ik WEER mee was... Alles kwam terug bijeen. Ik probeerde denk ik nog 6 tal keer mee te glippen. 7e keer weer prijs, weg met 11 man en een paar kleppers bij. Ik dacht mee te zijn in, alweer, de juiste vlucht. Tot in wetteren bleven we vooruit, maximum 30 sec. De bende achter ons bleef niet stil zitten, net vooor Laarne nog een 35tal renners samen. Vejmalka versnelde, ik reageerde te laat en bengelde 2km lang tussen hem en de groep, toen ze mij bijhaalden versnelden drie renners. Ik moest naar adem happen en de groep liet betijen. Vier man weg, ik voor het eerst vandaag niet... Pff. Goed top 10 nog steeds mogelijk. In de straten van Laarne zag ik af, de kilometers begonnen te wegen en mijn niet aflatende aanvalshouding begon zijn tol te eisen, ik moest diep tasten, maar bleef zo veel als mogelijk meespringen. Toch konden 4 renners wegrijden, zonder mij, en de aansluiting vooraan maken. Nog steeds niet erg. Ondanks dat de groep en de samenstelling ervan elke kilometer veranderde, bleven we met een goede 25 renners samen in de laatste ronde. In de laatste km sprongen er nog drie weg, in de sprint erachter plaatse ik met als 12e, 23e in totaal dus... Maar wat een koers. ZO aanvallend heb ik nog nooit gereden, 160 km lang in de aanval gezeten, 3 keer met een goeie groep mee en op het einde net te veel gegeven om nog mee te kunnen zijn met kopgroep van 8. Ik ben heeel blij met mijn koers, maar de uitslag is NET niet wat ik wilde, top20 in interclub is voor mij wat top10 in kermiskoers is. Een streefdoel dat ik KAN bereiken en zoveel voldoening geeft als het eens lukt. Na een 20e, 21e en nu 23e plaats in drie interclubs kan ik niet klagen. Of toch, nu is het drie keer top25, stel je voor als het drie keer top20 was. Maar dat scheelt niet zo veel en het belangrijkste is dat ik inhoud heb getoond en aanvalsdrift. Zoals gezegd, wat een koers...

Voor een reactie, druk hier 

Om de frustraties van donderdag van me af te schudden, stond er me gisteren (zondag 24mei) maar één ding te doen. Meezijn met de kopgroep.

Met 108 stonden we daar aan de start in het hete en prachtig gelegen Pepingen. Ook wielergod Frank Vandenbroucke stond daar aan de start, volledig bruin gebakken, precies recht van het strand ergens in Curaçoa (of hoe wordt dat geschreven...). Meteen in de eerste ronde reden er 12 man weg. Ik zat achteraan de groep en schoof rustig op. Op het einde van de tweede ronde kwam ik vooraan en zag dat er een grote bende, zeker 25 man een goede 20 sec had. Ik ben er dan met nog een jongen naar toegereden, 5km alles geven noemen ze dat. In mijn hoofd pompte ik me moed in: Je kan het, bewijs nu dat je wel kan koersen. Toon het. Rij dat gat toe.  Met bitter weinig hulp van die ander kwamen we op de klim in het parcours (250m, 10%) aansluiten. Ik dacht mee te zijn met de juiste grote groep, mijn koers was al deels geslaagd door deze actie. Wel besefte ik dat ik attenter vooraan moest gaan rijden en deed dat dan. Ik posteerde me bij de eerste 10 renners en durf zeggen dat ik daar gedurende de gehele koers ben blijven zitten. Constant mee koersen, terug inpikken, aanvallen, meespringen, volgen. Ik deed het allemaal. Maar nu loop ik voor op de feiten. Eerst moet ik nog vermelde hoe F. VDB een ronde later (midden 4e ronde) het gat op de grote kopgroep dicht reed. Ik denk dat hij wel 30 sec op zijn eentje dicht fietste. Moest hij attenter zijn en meekoersen, dan was dat niet nodig geweest, maar goed. Het is zijn keuze dat hij zich zoveel laat afzakken om in de wielen te zitten.

Goed. Op het einde van de 5e ronde halen we een kopgroep van 8 man terug. Althans, dat denken we. 5 man ervan laten zich inlopen, de drie anderen zetten net voor de samensmelting door en rijden weg. Ronde per ronde rijden ze weg, uiteindelijk blijven ze voor en verdelen ze de winst onder hen drie. Zeer knappe koers. Zo lang vooruit blijven, terwijl wij in het peloton elke ronde zijn blijven koersen. Ondanks dat er drie voor waren, wilde ik nog steeds zeer graag meezijn met de volgende groep. Maar door het hoge slijtagegehalte van deze koers, was het alsof ik na elk bergje, na elke keer dat we vooraan doortrokken, dat we wel voorop waren. Dan weer met 5, dan weer met 15 of toch eens met 8. Nooit kwam het grote peloton echt terug, constant hing het op één lange sliert. Voor mij leek het alsof ik heel de koers tegen dezelfde 10 à 15 man aan het rijden was. Doordat we zo sterk bleven koersen moest er constant renners, pakketjes renners, afhaken. Iedere keer het gat dichten op een aantal renners die weg waren, waarbij ik echt waar ieder keer zat, moet zeer gedaan hebben. Toen VDB zich vooraan kwam manifesteren, kreeg het tempo weer een serieuze snok. Met 8 man reden we voor. Alle goede renners bijeen, maar toch draaide het weer niet zoals het zou moeten. Ik wist dat VDB zou gaan aanvallen, maar hij deed het 100meter voor de helling waarop ik verwachtte dat hij ging gaan. Jef Peeters, ook al ex-prof, sprong direct met hem mee. Ik zat op kop en twijfelde precies 1 sec te lang. Op de helling zelf kwam ik nog tot op een goeie 10 meter terug, maar kreeg het niet dicht. De klasse van VDB kwam weer even bovendrijven. Wat een versnelling dat hij draaide. Terweduwe die in mijn wiel zat, kon er nog net naar toe springen en weg waren ze. Drie man op kop en dan nog eens drie. Ik reed dus nog voor de 7e plaats en tot mijn grote verbazing had de duur en de hardheid van de wedstrijd ervoor gezorgd dat er nog maar 13 man voor die 7e plaats konden strijden. 19 man dus van de oorspronkelijk 108. Harde koers dus. Twee keer kwam ik op de helling nog alleen boven met enkele meters voor boven en zette telkens door aan 90%, ik verbruikte energie, maar achter mij moesten ze dat ook doen om mij terug te halen. Toen in de laatste ronde ik de laatste helling zag aankomen(die waar VDB op gegaan was, 300meter aan 5%) deed ik hetzelfde als Frank en zette 100meter ervoor aan. Ik kwam alleen voorop en boven gekomen zag ik dat ik 100meter voor had. Ik reed dus alleen voor de 7e plaats. Goed bezig. In de sprint kan ik toch niks beginnen. Hoe ze het gedaan hebben, ik weet het niet, maar 500meter verder (nog iets meer dan een km) kwam er 4man bij mij aansluiten. Het stokte dan natuurlijk en de anderen kwamen er ook bij. Nu moest ik alsnog sprinten na zo'n inspanning nog gedaan te hebben. Ik eindigde dan 14e en kon echt niet sneller. Spijtig dat ik die top10  niet haal, echt spijtig want ik verdiende het zo hard op basis van deze koers. Ik was, buiten de drie koplopers, zeker bij de drie beste van het pak. VDB beter?? Slimmer misschien door perfect aan te gaan. Peeters, François, De Munster, allemaal van hetzelfde. Eigenlijk veel betere renners als mij, maar ze lieten zich zo vaak uitzakken alsof ze echt schrik hadden van de wind, van het parcours van de warmte. Maar ja, ze eindigen wel allemaal voor mij. Slim en goed zijn is een combinatie die ik nog iets beter moet leren beheersen. Maar ik ben absoluut tevreden over deze koers en kan nu ontspannen toeleven naar volgende zondag, GP Etienne De Wilde in Laarne. Oja, uiteindelijk rijdt er maar 22 man uit (niet 31 zoals op WBV staat) van de 108.

Voor een reactie druk hier

De uitslag

24/05/2009- PEPINGEN (B)

1.12B - ind.reg.wedstr.(100-120 km) Elite z.c./U23

()

1.12B - ind.reg.wedstr.(100-120 km) Elite z.c./U23 Aantal deelnemers: 108 1.   VAN GOIDSENHOVEN Kurt ROYAL CUREGHEM SPORTIF - BRUSSEL 02:48:05 2.   DRIESEN Tony ROYAL CUREGHEM SPORTIF - BRUSSEL :00:12 3.   DE VREESE Laurens PROFEL-PRORACE CONTINENTAL TEAM :00:14 4.   VANDENBROUCKE Frank CINELLI-DOWN UNDER :00:49 5.   TERWEDUWE Kenny JONG VLAANDEREN-BAUKNECHT 6.   PEETERS Jef AN POST SEAN KELLY TEAM :00:55 7.   DE MAN Christoph WIELERCLUB HAMME-ZOGGE :03:06 8.   FRANÇOYS Sven WIELERCLUB MARKE CLOCHET SYSTEMS VZW 9.   IWENS Koen K.S.W. DE DEMERSPURTERS HAACHT-BETEKOM 10.   PEELMAN Yves PREDICTOR-LOTTO-VC ARDENNES 11.   NAESSENS Michael R. VELO-CLUB OTTIGNIES BLANCS GILETS 12.   VERHAEGEN Christophe FORONEX - SHANKS VLAANDEREN CT 13.   DE MUNSTER Gregory WIELERTEAM DECOCK-CAPINO MOORSELE 14.   DE GEYTER Benjamin TEAM DESCHUYTTER - ABUTRIEK SERVICE 15.   VAN GOETHEM Kevin HUDIKO WIELERTEAM WAASLAND 16.   VANDENBERGH Wouter WIELERSPORTVER. ARTEVELDE VZW GENT 17.   GUNS Jurgen ROYAL CUREGHEM SPORTIF - BRUSSEL 18.   DERNIES Tom R VELO CLUB OTTIGNIES 19.   GETTEMANS Jan JONGE RAKKERS VOLLEZELE 20.   JOIRET Julien GKV CYCLING TEAM 21.   VERMASSEN Peter J&G CYCLING TEAM 22.   DE SMET Jurgen TACCONE CYCLING TEAM

Een beloftenkoers in Deinze, ik stond gemotiveerd aan de start want ik wist dat het in deze koersen is dat ik al mijn wielerarbeid van de voorbije maanden eindelijk eens kan verzilveren. Van in de eerste ronde sprong ik mee. Toch geraakte een mooi groepje van 7 man en kort daarna nog eens 6 man samen voorop. Ik was niet mee, twee ploegmaten wel. In het peloton bleven we niet stilzitten en ook ik deed mijn deel van het werk voorin. Ik wilde heel graag de koplopers terugnemen. Ik wilde meezijn voorin. Ik probeerde het eens alleen, eens met 3  en eens met 6. Nooit kreeg ik genoeg ruimte. Het peloton volgde telkens snel. Toen Kevin Claeys me aanmaande mee te gaan naar voren in het peloton en gewoon tempo te maken, deed ik dat maar al te graag. We brachten met een viertal renners het verschil van 40sec terug naar een luttele 5 sec. Toen sprong Cordeel, Kevin C en nog 3 andere op de rechterkant van de baan. Toen maakte ik een kapitale fout door te lang te twijfelen, Ze geraakten er nog bij, ik zat in het peloton. Slechte keuze gemaakt en ze reden snel weg. De moed zakte me een beetje in de schoenen, ik probeerde nog wel een aantal keren, maar het vatje begonnen stilaan op te geraken. Zoals ik zei tegen in een vriend in de koers: 'Ik rijd hier rondenlang mijn kas leeg op kop, en krijg er weer niks voor terug'. Rondelang ja, van ronde 1 tem ronde 12. Lang genoeg mee vooraan gebikkeld, maar ik was niet mee. Uiteindelijk sprinten voor een 24e plaats, ik word 46e in totaal. Pure ontgoocheling, frustraties alom. Ik was zo kwaad op mezelf en stelde me een aantal keren de vraag of ik het nog wel kon. Waarom kan ik niet meer mee zijn met een kopgroep. Ben ik niet meer goed genoeg. Zal ik dan nooit kunnen winnen???

Voor een reactie druk hier

De uitslag.

21/05/2009- DEINZE (O)

1.13 U23 - Open omloop

()

1.13 U23 - Open omloop Aantal deelnemers: 112 1.   CORDEEL Pieter ROCK WERCHTER-CHOCOLADE JACQUES C.T. 02:22:18 2.   VANHAECKE Thomas BCV WORKS CT INGELMUNSTER 3.   MARTENS Valentijn HUDIKO WIELERTEAM WAASLAND 4.   KAUPAS Gediminas VILNIAUS SIETYNO SM 5.   MARCHAND Gianni KSV DEERLIJK GAVERZICHT VZW :00:22 6.   VERRAES Benjamin DAVO - LOTTO - DAVITAMON 7.   DESMET Jani WC SOENENS-YAWADOO - GERMOND INGELMUNS 8.   CLAEYS Kevin TEAM DESCHUYTTER - ABUTRIEK SERVICE 9.   VANSTEENKISTE Jeldrik FORONEX - SHANKS VLAANDEREN CT 10.   D`HAEMERS Jason D.M.C.- D BIKE - CYCLING TEAM 11.   BOOGAARD Ferdinand LSE RIETVELD WIELERTEAM 12.   DELIE Kevin WIELERTEAM DECOCK-CAPINO MOORSELE 13.   VANNEVEL Dries TEAM DESCHUYTTER - ABUTRIEK SERVICE 14.   DENOLF Gianni BKCP - POWERPLUS 15.   MAERTENS Jelle FORONEX - SHANKS VLAANDEREN CT 16.   VANHIE Matthias PROFEL-PRORACE CONTINENTAL TEAM 17.   HOORNE Jeroen WC SOENENS-YAWADOO - GERMOND INGELMUNS 18.   JUODVALKIS Egidijus UTENOS KKSC 19.   VANDENBUSSCHE Tom TEAM DESCHUYTTER - ABUTRIEK SERVICE 20.   DE BLOCK Nick SCOTT USA CYCLING TEAM 21.   CRESNIGT ALEX ZRTC THEO MIDDELKAMP 22.   MOCKUS Algirdas KLAIPEDA-SPLENDID CYCLIN TEAM 23.   BUEHLER Jackson :00:57 24.   LAVA Kevin WC SOENENS-YAWADOO - GERMOND INGELMUNS :02:52

46.

DE GEYTER Benjamin

TEAM DESCHUYTTER - ABUTRIEK SERVICE

Vorige zaterdag (16 mei) stond ik aan de start in Tielt. Een beloftenkoersje en meteen mijn eerste wedstrijd na de vierdaagse in Spanje. Al van in de start merkte ik meteen op hoe onmenselijk gevaarlijk het parcours wel niet was. Na nog geen 100meter moesten we over een fietspadje, de ruimte om te passeren met een honderdtal renners was nog geen meter breed. Hypergevaarlijk. Maar het stopte niet, bochten van 180°, een kasseistrookje met putten in de grond, kruisen van andere banen waarbij de wegbekleding vier cm hoger zat, versmallingen, eilandjes, een eiland in een bocht waardoor we weer maar 2 meter plaats hadden. Het was te zot voor woorden. Daarbij kwam nog eens dat het er echt de ene bocht achter de andere was, langste stuk rechtdoor was misschien 200 meter. Ik noemde het 'het meest gevaarlijke en anti-koers parcours ooit'. De organisatoren van de ronde van Italië krijgen al onder hun voeten omdat het criterium in Milaan zogezegd te gevaarlijk was. Dat Di Luca en co maar eens komen kijken in Tielt, ze zullen nogal ogen trekken. Ik vraag mij af waar de inrichters van deze koers mee bezig zijn. Alleen al in de eerste ronde, zeker drie platte banden en 2 valpartijen, later heb ik er nog een paar goed tegen de grond horen gaan.

Mijn koers?? Oh, ik ben gestopt halfweg de koers. Te veel last in mijn onderrug van al dat optrekken, en draaien en keren. Ik was het niet meer gewoon en mijn rug is daar sowieso al niet voor gemaakt. Ik riskeer mijn leven en mijn rug niet voor zo een kermiskoers. Morgen ga ik in Deinze rijden, daar ga ik nog eens mijn uiterste best doen. Dat de moed in Tielt een beetje weg was lijkt me wel normaal als je dit hier hebt gelezen.

Reacties? Druk hier

1e rit.

Ik kon het haast niet geloven, maar op woensdag 06/05/2009 stond ik daar opnieuw. Ik ging weer mee doen aan één van de lastigste en mooiste rittenkoersen in het wielergekke Baskenland. De zon stond zeer hoog en brandde maar al te goed, het beloofde een zeer "Spaanse" middag te worden. Heel mijn voorjaar was opnieuw afgestemd geweest op deze koers, in deze rittenkoers moest ik me laten zien, geen excuses meer, volle gas!

Toen we vertrokken merkte ik al een eerste verschil met vorig jaar (de vergelijking met 2008 zou nog meer dan eens gemaakt worden...). Van in de start werd er gekoerst, van een slenterstart zoals vorig jaar was er geen sprake. In een rotvaart stevende we af op de eerste klim van de vierdaagse. Een nieuw jaar, andere renners, dat was duidelijk. Alle renners van de ploeg die moesten, bleven goed vooraan. Ook ik probeerde me in de eerste koershelft goed vooraan te houden. Een paar keer sprong er van mijn ploeg iemand mee in een kleine ontsnapping, maar niks draagde ver. Ik reed voor de tweede klim van derde categ, een aantal kilometer met 6 man vooruit. Ik durfde niet te goed meedraaien met hen uit schrik voor de komende klim. Uiteindelijk werden we aan de voet ingelopen en bleek mijn vrees niet correct. De klimmetjes had ik tot nu toe al beter verteerd als vorig jaar. Dat was al een geruststelling. Na een goede 80km voelde ik nog eens mijn moment gekomen, op een hellende strook sprong ik achter een Baskisch wiel vandaan, recht in dat van een ontketende Italiaan. Met een kleine voorsprong in ons voordeel besloot ik van zelf er ook nog eens een snok aan te geven, en zonder om te kijken nam begon ik mee rond te draaien. Stelselmatig sloten er enkele renners mee aan, uiteindelijk 13 man vooruit, en wat me heel veel plezier deed was dat IK erbij was EN mijn twee kopmannen Brecht en Serry. Toen ik dat zag draaide ik de gashendel helemaal open. Ze op de eerste dag al kunnen helpen aan een mooi klassement, dat zou fantastisch zijn. Maar het groepje draaide niet goed rond, ik deed veel kopbeurten in functie van brecht en serry, maar er ontstonden telkens te veel gaten. Eventjes scheurde het groepje in twee. Serry zat een beetje achter met enkele renners en brecht had me net, samen met 4 andere jongens ineens voorbij gestoven. Voor ik het goed besefte werd ik weer eens slachtoffer van al mijn inspanningen en bengelde ik tussen de twee. Serry demarreerde dan terug naar het eerste deel, riep naar mij, en ik pikte in achter de laatste renner. Dat had ik nu net niet mogen doen, want die laatste drie renners voor mij, konden totaal niet meer volgen en lieten een te groot gat achter het wiel van Serry. Ik twijfelde iets te lang, ik durfde niet te veel krachten verspelen in het vooruitzicht van de lastige finale die er nog aan kwam. Gevolg, ondanks dat de benen meer dan goed genoeg waren schoot ik er dus af met 4 man. 

Een beetje spijtig, maar ik zat toch in de juiste groep en had mijn deel in de ontsnapping van Brecht en Serry. In de finale met drie korte klimmetjes (1 van 500meter, 1 van 1km, en 1 van 2,6km) op enkele kilometers tijd, had ik vorig jaar net op de top van de derde moeten lossen. Ik wilde absoluut beter doen. Ik wilde mee sprinten voor de best mogelijke plaats. Ik had er 'speciaal' voor gelost uit de kopgroep, nu moest het maar goed gaan. Alles ging uitstekend, ik reed een stuk beter bergop als vorig jaar, ik kwam in het grote pak boven. Maar wat zag ik?? Een breukje. 25 man was erin geslaagd naar de kopgroep toe te rijden op dat derde bergje, de Gurutze. Niet erg, een sprint voor de 38e plaats dan maar. Ik werd daarin gemakkelijk 47e. Een goede start van mijn vierdaagse. Ik was blij en de ploeg ook want we hadden met een 9e plaats en een 12e al een zeer goede start gemaakt. oja, gemiddeld 43km/u, dat is een volle km per uur sneller als vorig jaar...

2e rit

Aan het begin van de tweede rit had iedereen schrik voor wat ons stond te wachten op het einde van de rit. De alto de Jaizkibel, een monster van een helling, 7,4km lanng, gemiddeld 6% en maximum 9%. Zo diep in de finale super bepalend natuurlijk. Ik had mezelf voorgenomen van te proberen mee te gaan in een ontsnapping en met voorsprong te kunnen beginnen aan deze zotte klim. Opnieuw lag het tempo bijzonder hoog en werden ontsnappingspogingen bijzonder snel ongedaan gemaakt. Kevin Claeys reed ene bijzonder sterke wedstrijd door op alles mee te springen wat er bewoog, ongelooflijk. Hij zette ons allemaal in een zetel. Na een goed 60km moest er gewerkt worden. 6 leiders kregen reeds 1min 30, waarvan 1 gevaarlijke klant voor het klassement. Claeys, ik en Vandenbussche reden met de hulp van nog 1 spanjaard het gat in geen tijd dicht. Een fenomenaal goed gevoel kreeg ik daarvan. Serry zat daarbij in ons wiel te wachten zoals een echte kopman dat doet. Prachtig. Het gaf vertrouwen, niet alleen aan ons omdat we het zo snel dicht kregen, maar ook aan serry en brecht denk ik omdat het voor hen hadden gedaan. Toen ze werden terug bijgehaald bleef ik vooraan. Ik startte zelf ook eens een aanval en tot mijn grote verbazing reden we weg met eerst 3 man, dan 6. Na enkele km's kwam nog eens 10 man aansluiten. Onze voorsprong liep op 1min 45 maximaal. Ik voelde me super dat ik er bij was, tweede dag op rij in een beslissende kopgroep... Niet slecht. Bij de tussensprint deed ik mee en werd derde, een punt dacht ik. Maar er bleek nog iemand voor te zijn. Geen punt dus. Niet erg natuurlijk, maar het is gewoon leuk. Toen we bijna aan de voet van de Jaizkibel kwamen na 115km (dus al40 km in de aanval), kwam Serry aansluiten met een groepje. De bordjesman toonde nog altijd een voorsprong van 1min25 op het peloton. Ik dacht dat Serry geel ging nemen, want klimmend is hij zeker de beste van die kopgroep. Ik gaf nog even alles voor hem op kop en zette me dan opzij. Maar toen ik nog maar 1 km had geklommen, haalde het peloton me reeds in. Van 1min25 leek geen sprake meer. Natuurlijk veel te weinig tijd gehad om te recupereren, en ik moest direct lossen uit he grote pak. De benen ontploften echt. Eigen tempo zoeken dan maar. Met een achterstand van 6min09, en in het bijzijn van twee Spanjaarden, bolde ik over de meet als 87e na alweer een goede koers gereden te hebben. En brecht... die eindigde 5e in de rit en komt zo voorlopig 2e in de stand in dezelfde tijd als de leider.

3e rit

 De derde etappe bracht ons naar het dak van deze ronde, 810meter hoogte. Twee klimmen van 2e categorie stonden ons te wachten. Eentje was 9km lang, de andere 6,5km. De moeite dus. Op de eerste klim loopt het voor mij al mis.Ik voel de inspanningen van gisteren nog goed en blokkeer volledig. Tussen de wagens kom ik boven met reeds een achterstand van 1min. Ik begin een beetje te panikeren dat mijn ronde hier gaat eindigen. Met de hulp van een pleogleider kruipen we met 9 gelosten achter zijn wagen en brengt hij ons terug tot op een goede 30sec. De wagens rijden weer dichter bijeen en we voelen dat we dichter komen. Na nog enkele helse kilometers komen we op het plateau tussen te twee bergen, terug bij het pak. Het heeft immens veel krachten gekost, maar ik ben er terug bij. Ik schuif ineens naar voor en nestel me in 20e positie.De tweede klim verteer ik al veel beter en kom mooi in de groep boven. De beentjes doen immens zeer, maar nu is het nog (op papier) 45km dalen. De afdaling ligt glad en door de vele haarspeldbochten is ZEEEER voorzichtig zijn de boodschap. Het peloton wordt op 1 lang gerekt lint getrokken. Kilometers lang. Op een tussenstukje dat even bergop loopt ontploffen de benen terug. Overal kleine breukjes en opschuiven zoveel als ik kan is de boodschap. Ik doe mijn best... Bijna terug in het dal ,zie ik een deritgtal plaatsen voor mij een breuk van een goede 50 meter. Gelukkig zijn we met genoeg, bijt ik hard genoeg op mijn tanden, en komen we er nog voor de grote baan richting aankomst terug volledig bij. Ik zit in het peloton met nog 25km te gaan. ZALIG. Een groepje met Serry, die alle bergpunten en tussensprinten heeft gepakt, rijdt nog 1min30 vooruit. Maar het peloton van een 75 tal renners, maakt een rotvaart. Een echte sneltrein, waartegen ook Serry met zijn bloedvorm niks kan tegen beginnen. Het wordt een zeer onregelmatige en gevaarlijke sprint. Drie jongens weten de sprint nog enigzins te ontlopen en winnen met 3 sec voor. Brecht is 11e, ik 21e. Zalig gevoel. Na zo'n rit afzien en doorbijten en terugkeren, sprinten voor de overwinning en net geen top20. Dat doet deugd. Maar dan,...Serry is gevallen in de sprint en blijkt zijn sleutelbeen en schouder gebroken te hebben. Toch verplicht vooral Claeys hem, van op zijn fiets over de meet te gaan en zo zijn welverdiende berg- en puntentrui in ontvangst te nemen. Hij doet dat, met de hele ploeg achter hem strompelt hij over de streep onder, echt waar, een oorverdovend applaus vanwege de baskische supporters. Hij lijkt wel een 'volksheld' te zijn, zoals hij zelf zei...Hij was de beste man in koers, zonder twijfel. Dit verdient hij niet.

4e rit

De laatste dag, zonder Serry. Brecht verdedigt zijn 3e plaats in het algemeen klassement en ik moet als derde man mee voor een goed ploegenklassement zorgen. Maar ik ben zo moe en er wachten ons 4 klimmen. Drie van eerste en één van derde categorie. Onnoemelijk zwaar natuurlijk. Op de tweede klim, de eerste van 1e cat, schiet er halverwege al af. Ik moet het peloton al veel te vroeg laten rijden. 58 man rijdt er voor. Ik rijd nu voor binnen tijd te zijn. Met een groepje van goed 18 man draaien we rond en rijden we naar de voet van de alto de Erlaitz. Nog zo'n echt beest, slechts 4km lang, maar gemiddeld 11% en dus de enige en echte scherprechter van deze ronde. Hierop gebeurt het. Ik strompel naar boven en arriveer uiteindelijk met 10 min achterstand en eindig 72e. De ronde zit erop. Ik rij uit, Brecht valt van de 3e naar de 15e plaats maar mag toch zeer trots zijn op zijn ronde. De ploeg deed het schitterend, in het  ploegenklassement eindigen we 8e. Moest serry niet gevallen zijn dan hebben we misschien iemand in de top3 van de eindstand, dan hebben we de winnaar van het bergklassement en puntenklassement en top 3 in het ploegenklassement. Maar ja, als als als. Spijtig toch.

Ik eindig in totaal 66e op 16 min. Vorig jaar eindigde ik 62e op 31min. De uitslag was dus beter, maar nu heb ik maar de helft zoveel achter en dat doet deugd. Nu heb ik ook VEEL meer gedaan, aangevallen, gewerkt EN gesprint voor de overwinning. Ik ben tevreden!

Voor alle uistlagen en informatie, druk hier

Voor een reactie, druk hier

Vorige week vrijdag, op 1 mei, zakte af naar Vlaams-Brabant. In Halle kwam ik samen met 150 andere renners aan de start. Voor mij was het een zuivere trainingskoers. Ik wilde me een paar keer testen, veel volgen en met een goed gevoel de wedstrijd eindigen. Ik deed echt wat ik in gedachten had en prikte vier keer. Het was zeer warm weer en ik merkte dat iedereen er een beetje last bleek van te hebben: elke ontsnapping mocht een ronde blijven bestaan en werd dan ingerekend. Toch bleef een groep op 4 ronden van het einde voorop, met 8 man konden ze het grote pak verschalken. In de laatste drie km sprong er nog eens 7 man weg. Spurten dus voor de 16e plaats, je gelooft me nooit, maar ik werd 19e in totaal. Jaja, ikword nog massaspurter. Neen, een slim manoeuvre op een kleine km (eigenlijk een demarrage) zorgde ervoor dat ik met enkele renners een paar meter voor had. Had ik niet in gekneld geweest door de twee renners die me 'sandwichden' dan won ik zeker dat sprintje nog. Maar toch, ik ben er wel blij mee. Op naar het PK van nu zondag

 

Voor een reactie druk hier.

Vandaag ( 26/04/2009) eindelijk nog eens een echt goede koers gereden. Ook al was het maar een kermiskoers, ik heb me laten zien in Merelbeke. Seb had me gezegd me koest te houden tijdens de eerste vijf ronden. Ik kon me niet bedwingen en ging reeds in de derde ronde eens mee. In de vierde verschoot ik op één ronde tijd drie grote cartouches. ik voelde me goed in de wedstrijd komen, de beentjes begonnen goed los te komen. Er reed een kopgroep van  man voor, maar dat weerhield me niet om goed mee attent voorin te rijden. Op het einde van de 6e ronde sloop ik mee in een ontsnapping,, ik voelde de inspanning wel al maar wilde me echt tonen. Ook Steven VC was mee in dat groepje, dat was wel leuk, maar het mocht maar een goede ronde duren, halfweg ronde 8 werden we terug gegrepen, veel recuperatietijd gunde ik mezelf niet, want aan het eind van de negende ronde reed er een kopgraatoep weg en nerveus als ik was draaide ik heel tijd mee op kop rond om het gaatje te dichten, met de hulp van een alweer sterke P. Cocquyt kwamen we terug op de leiders, tot ik zag dat Serrytje mee was. Ik voelde me natuurlijk even schuldig dat ik mee het gat had helpen dichten, maar Serry vond het niet erg. gelukkig, en sorry Serry!

Met nog drie ronden te gaan lag het tempo wel enorm hoog, enerzijds moesten we een nieuwe kopgroep inhalen die 10tal sec had, anderzijds kwam de finish dichterbij en wilde iedereen zijn plekje vooraan hebben. Het scheurde in het peloton langs alle kanten, ik zat zelf even wat te ver, maar gelukkig zat ik in het goede deel van het peloton nog. Kilometers lang op het lint, maar geen grote breuken, ik sprong zelf nog even mee. De benen begonnen al te sputteren, maar ik voelde me sterk genoeg om nog die twee ronden goed vooraan mee te doen. De kopgroep werd weer bijgehaald en met een compleet peloton richting finish. Ik bleef zo goed als ik kon vooraan en wilde echt wel die top 10 waar ik recht op had, vond ik... Maar ja, een massasprint is nooit mijn specialiteit geweest: resultaat, na een hele goede en aanvallende koers moet ik vrede nemen met de 38e plaats op een goede 220 renners. Zelf sebastiaan deed gisteren in Oosteeklo beter met een 22e...

Voor reacties, druk hier.

Van 16 april tot en met 19 april stond er een zeer lastige vierdaagse rittenwedstrijd op het programma. In de prachtige Rhône-streek en op de flanken van de alpen mochten we ons klim talent eens boven halen. Elke dag beloofde zwaar te worden.

De eerste dag deed ik behoorlijk mijn best, bergop ging het onnoemelijk snel, maar ik bleef er gemakkelijk aan hangen, de klimmetjes waren nog niet zo lang om al echt in de problemen te komen. Ik deed goed mijn werk voor de ploeg en kon me regelmatig vooraan handhaven. Op een afdaling van amper 400m echter sukkelde ik beetje te ver achteraan, inderdaad op een afdaling, maar het was wel één van 21%... Beneden trokken ze ferm door, alles op een lint. Er volgde onmiddelijk een klimmetje waarbij ik met al mijn energie een gaatje moest dichten van een tiental meter door een renner die bergop niet kon volgen. Het lukte maar net. Maar het stokte niet, boven bleven ze knallen, mijn hartslag bleef 195 kloppen, het mocht echt niet te lang meer duren. Op die waaier schoten er twee jongens uit, ik kon net die twee gaatjes dichten, maar een derde gat gelaten door iemand die niet meer kon was er te veel aan. We schoten eraf met een man af 20. Eerste rit eindigde ik dus al direct op 7 minuten terwijl ik veel beter verdiende en gewoon op een verkeerd moment, in een AFDALING, achteraan zat...

2e dag dan maar. Na 25 km een eerste klim van 15 km... Ik had er veel schrik voor en ... Mijn vrees bleek gegrond, na 3km schoot ik eraf. Ik kon het tempo van het peloton niet aan. Tussen de wagens keerde ik nog even terug, maar na 7km ging het licht uit. Net voor halfweg, dan weet je het wel. Ik deed wat ik kon, maar het was duidelijk te weinig. 109 renners, slechts 7 renners die niet mee konden... Ik was erbij, ik schaamde mij... Nu nog altijd. Mijn ronde zat er zo goed als zeker op. Met een achterstand van amper 2min30 kwam ik boven, maar alleen is dat veel te veel, indien ik met een man of 10 was konden we rond draaien en in de achtervolging terug komen, maar nu verloor ik enkel terrein.

Boeken toe dus, einde ronde na exact 229 wedstrijdkilometers... Belachelijk. Ik had dit niet verwacht, niet zien aankomen. Mentaal een zware dobber zeggen ze dan.

Reageren doe je hier

Voor een koers waar ik oorspronkelijk niet voor was geselecteerd, stond ik toch zeer gemotiveerd aan de start. Ik had enkele dagen slechte benen gehad, maar hoopte erop om mijn koersbenen terug te vinden. Dat lukte. Ik startte vooraan en bleef vooraan hangen. Constant bij de eerste 30, soms een terugzakken per ongeluk, maar direct terug opschuiven dan. Geen risico’s want de ‘dreiging’ van een waaier loerde steeds om de hoek. Om me zeker niet te laten vangen, draaide ik soms mee op kop om het op een waaier te trekken. Dat lukte niet, te weinig wind. Wie had gedacht dat ik dit nog ging zeggen. Ik moest mee zijn van de ploegleider, en deed er alles aan om effectief mee te zijn. Tot tien keer toe sprong ik mee, tweemaal versnelde ik zelf. Ik voelde me goed genoeg. Maar een scheur kwam er niet. Alles bleef te gemakkelijk samen. Toch reed er een groep weg van 18 man op een klim. Niemand mee van de ploeg, ik zat te ver… Ik wist niet wat ik moest doen. Soenens-Germond had niemand mee, dus zij reden vol overtuiging. Moest ik mee rijden, mijzelf opofferen voor…?? Voor wie? De rest deed niet mee van de ploeg. Uiteindelijk besloot ik mee te draaien want de Soenens renners kregen het lastig. 15 tal km draaide ik mee rond op kop. En nog had ik het gevoel genoeg over te houden voor in de plaatselijke ronde mee te zijn met een grote groep. Op het plaatselijke parcours gekomen wilde ik me laten zien. Even rustte ik enkele km’s uit. De benen hadden nog veel power over na al mijn arbeid (op kop rijden, positioneren, aanvallen,…). Maar het mocht niet zijn, bij het begin van de kasseistrook reed iemand me omver. We haakten ineen en vielen op de kasseien. Een dom manoeuvre van die gast om nog op het fietspad te kunnen ipv op de kasseien te blijven. Mijn koers eraan. Terugkeren tussen de wagens zat er niet in. Er werd te stevig gekoerst. Ik bleef 23 km lang alleen rijden, en verloor in totaal, alleen tegen een peloton slechts 2min30. Een bewijs dat ik goede benen had… Weer een ‘doeme’ komt in me op. Claeys kon zich naar een 5^e plaats sprintten, Bohez werd 18. Dat kan ik ook denk ik dan. Jaloers op een ploegmaat, het zou niet mogen, maar ik gun het Boheze absoluut. Als het voor mij ook eens mag lukken is het zeker ok… (geschreven op 31/03/2009)

 

 

Voor een reactiedrukt u hier

Daags nadien, startte ik in Ichtegem. Weer een mooi zonnetje, niet al te veel wind. Ik had er weer zin in. De beentjes waren goed hersteld. In de eerste paar ronden hield ik me weer achteraan. Opnieuw in de vierde ronde schoof ik naar voor en merkte ik dat er reeds 15 renners weg waren. Ik mengde me in een ontsnapping en dacht met 7 in de tegenaanval te zijn. Na de korte afdaling werden we echter terug gegrepen. Ik bleef attent voorin koersen en had echt kracht in de benen. Op het klimmetje naar de meet, trok ik nog eens mee in de aanval. Deze inspanning bleken te vroeg te zijn, maar ze deden deugd en gaven me moraal. Ik kon ontsnappen als ik dat wou.

In een van de volgende beklimmingetjes van de “aankomst-berg”, reed er terug 10 man weg. Ik reageerde niet want Claeys ging reeds mee en ik bevond me niet ideaal om mee te kunnen springen. De goede vlucht bleek uiteindelijk. Ze haalden die 15 man in. Ik liet me niet doen en bleef proberen, nog zeker drie serieuze aanvallen, met weinig resultaat. Het peloton brak wel in twee. Ik draaide mee op kop rond, ronden lang. De achterstand met de tweede groep (31 man, vier leiders) verkleinde zienderogen. Van 55sec naar 25. We haalden zelfs 20 man in. Ik bleef mee ronddraaien en hoopte op aansluiting bij die andere 12 renners die dus op dat moment de tweede groep vormden. In de laatste ronde leek het te gaan lukken. Ik deed mijn kopbeurt, liet me afzakken en dan… Het was net op de kant getrokken en een ander renner wilde er terug inschuiven, maar hij reed veel te traag. Door hem ontstaat een gat. Ik panikeerde en probeerde nog terug te springen maar in de tegenwind waaide ik terug. Doeme, wat een K*T gast, anders sprint voor de 16^e plaats, misschien meer als die 12 nog terug gehaald worden. Uiteindelijk pas 50^e. Teveel energie in de achtervolging gestoken, maar als ik dat niet doe dan heb ik misschien nog minder. Ik word er beter van, zeker weten. Twee dagen op rij hard mee doen, dat moet ik onthouden. Conditie is goed. Volgende week hoop ik op Trofee van Haspengouw.  (geschreven op 31/03/2009)

Door mijn niet-selectie voor Trognée dit weekend besloot ik er een stevig trainingsweek van te maken, met als eindpunt twee koersen op twee dagen. Bovendien reed ik naar Bissegem (50km) en nog een half uurtje na de koers. Goed voor 180 km. Ik had mijn interclub ook gereden.

De koers zelf dan maar. Een hele hoop renners en een vlak parcours. Hoge snelheden dus, maar lossen deden er niet veel. Ik hield me in de drie eerste ronden volledig achteraan, vanaf ronde 4 kwam ik vooraan postvatten. Meteen ging ik mee in de tegenaanval op enkele leiders. Ik geraakte direct even los en voelde me goed. Een kleine ronde later werd mede onder mijn impuls de leiders terug ingerekend. Toch reden 7 leiders weg, zonder mij. Hun ploeggenoten stopten goed af, maar het tempo in het peloton verdween nooit en we hielden de vluchters binnen schot. Ik probeerde nog een aantal keren mee te springen. Het ging snel, ik had al 50 km meer, maar ik voelde me nog fris genoeg en broedde op een plannetje voor de laatste ronde. In het spoor van Ghyselinck liet ik me reeds op drie ronden van het einde verleiden tot een serieuze inspanning. Resultaat was dat de vluchters terug werden gepakt (25sec op 6 km), maar we geraakten niet weg. Breukjes genoeg, maar geen afscheiding. In de laatste ronde waren er nog tal van ontsnappingspogingen, maar alles bleef samen. Ook ik probeerde tevergeefs op 5 km van de meet nog met een tegenaanval. Massasprint als gevolg, geen energie genoeg en geen snelle benen: 41^e. Ik ging naar huis met een zeer goed gevoel: conditie is goed. (geschreven op 31/03/2009)

 

Reacties?? Druk Hier

Ik kwam aan de start met een dubbel gevoel. Enerzijds: ik kende de koers niet, en was geen fan van de Kemmelberg, anderzijds: ik wist dat de vorm goed was en kon dus enkel mezelf eens extra bewijzen in het vooruitzicht van de leukere interclubs.

 

De koers kent een zeer simpel verhaal. 120 km lang knokken in het grote peloton, knokken en vechten voor een plaatsje zoveel mogelijk vooraan. Er was een groep van 14 koplopers die enkele minuten voorsprong kreeg, maar die zouden worden ingerekend. De eerste maal Rodeberg overleefde ik simpel, het klimmen ging gemakkelijk, de beentjes voelden nog relatief goed. In het geknok naar de eerste maal Kemmel verloor ik veel krachten en had dan nog geen goede positie te pakken. Rond de 60e positie begon ik pas aan die gevreesde helling. Boven gekomen kon ik aanpikken, ook weer simpel, in wat de derde waaier bleek te zijn. Redelijk snel kwamen deze drie groepen en even later nog een vierde groep terug samen. De eerste schifting was toch al gebeurd, nog 110 man van 190 starters. De tweede maal Rodeberg ging ook weer goed, maar ik wist dat ik weer veel krachten ging moeten verspelen in de aanloop naar de Kemmel. Ik moest en zou een goed plaatsje veroveren. Als ik vooraan kan beginnen, ben ik zeker mee met de eerste grote groep. Ik kon het zeker.

Na drie keer helemaal vooraan post gevat te hebben, slaagde ik er toch nog in om net voor de Beukelarestraat (helling voor Kemmel) veel te ver achteraan te zitten. De kilometers begonnen te wegen, ik kon gewoon het wiel voor mij volgen. Op de Kemmel moest ik enkele renners laten passeren, mijn benen stonden zo hard in brand, maar ik moest het wiel voor mij volgen, ik deed zo hard mijn best, maar eens boven zag ik… drie jongens voor mij een breuk. Ik kwam snel bij die drie in het wiel en maande ze aan te rijden. Dat lukte een beetje maar… de grote groep was gaan vliegen, meter voor meter reden ze weg. NET NIET, noem ik dat. Ik was redelijk zwaar ontgoocheld in mijzelf. Waarom kan ik dat knokken niet. Als ik 20 plaatsen dichter aan de Kemmel begin ben ik op het gemakje mee, nu lig ik er weer af… Waarom toch? Goed, in een groep van 25 reden we naar de meet, 65 man voor, ik in de sprint 12^e en dus 77^e  in totaal, niet slecht, maar zeker niet goed. Ik verdiende meer voor de benen die ik had.

Ik rijd beter als vorig jaar, constanter en sterker. Toch mag het nog altijd niet zijn. Frustratie is  een groot woord, zeker voor een koers waarin ik weinig ambitie koesterde, maar ik MOEST er gewoon bij zijn. Ik ben goed genoeg. Als klap op de vuurpijl kreeg ik vandaag de selectie door van de komende twee interclubs. Ik ben er geen enkele keer bij. IK, die altijd wil depaneren, invallen, helpen,…  Met dank aan …mezelf??? Twee mooie koersen op de grens LUIK-LIMBURG. Koersen die ik graag doe en waar ik al twee jaar op een rij deftig/goed presteer. Kermiskoers dan maar? Daar heb ik echt geen zin in… Ik denk dat u het goed leest, twee zonnige dagen achter de rug  met twee keer een slecht einde van de dag. (selectie op http://www.deschuytter-abutriek.be/ )

 

Voor een reactie drukt u hier

Sebastiaan had op vrijdagavond het lumineuze idee om naar de koers van Handzame te rijden, eerst schrok nogal toen hij het voorstelde, maar na enkele diep-nadenkende seconden ontdekte ik het doel: kilometers verdragen. Het was maar liefst 60 km tot in Handzame, tot aan de start van de koers. Ik ben samen met mijn broer en een lichte rugzak vertrokken ’s morgens om 9u15. Ruim op tijd, de start was immers voorzien om 12u15. Ondanks een niet te onderschatten tegenwind kwamen we reeds om 11u25 toe. Eerst geloofde de ploegleiding mij niet, maar na het zien van mijn kilometerteller moesten ze me wel geloven… wel leuk dat ze daar zo verbaasd over waren.

De koers zelf dan. 148 deelnemers en een waaierkoers in het verschiet. Ik wist dat ik vooraan moest postvatten van in het begin en daar zolang mogelijk blijven. Dat lukte aardig, maar na 35 km reed er een mooie groep van 25 tal renners weg, ik was niet mee. Niet omdat ik slecht was, gewoon even niet attent. Ik zag Baugnies ook nog in het peloton zitten en hield hem in het oog, hij zou zeker nog vooraan kunnen terugkeren. Het draaide nog beter uit. 5km later konden we de ontsnapten terug inhalen, omdat ze niet goed samenwerkten. Ik was gewaarschuwd en hield me nu echt HELEMAAL vooraan. In derde positie draaide ik een strook op waarbij de wind rechtsvoor stond. Ideaal dus voor een waaier. Ik demarreerde samen met iemand. We werden snel ingehaald door de kop van het peloton maar reden razend snel verder. Twee Lombarden-renners trokken alles op de waaier en ik kon me prachtig uit te wind zetten. Ik was ideaal geplaatst en kon mee wegrijden op de waaier. Een prachtig gevoel dat ik er bij was, dat ik dit kon. Ik moest echt alle zeilen bijzetten om mee te kunnen, maar het lukte. Met vijftien renners reden we naar de plaatselijke rondes toe. Maar we draaiden wel rond, maar er waren te veel slepers. Net voor de plaatselijke ronde werden er 10 renners, waaronder ik, even opgeslorpt door een eerste achtervolgende (grote) groep, bestaande uit pakweg 35 renners. 5 renners uit mijn kopgroep zette door. Ik zag Jérome Baugnies, na nog geen 500meter in die grotere groep te zitten, weer wegspringen, ik volgde attent, direct in zijn wiel. Door onze actie vormde er zich weer een achtervolgende groep, van 19 renners. Ook nu draaide het niet optimaal. Ik begon ondertussen de kilometers goed te voelen, krampgevoel lag op de loer. Baugnies zette de achtervolging op de 5 alleen in, ik kon niet reageren, DePoorter en nog iemand reden naar hem toe en vervoegden zich bij de 5 leiders. Ik wist dus dat ik op 10km van de streep nog voor de 9^e plaats mocht rijden. Maar ik kon niet echt meer  mee versnellen, het deed zoveel pijn in de beentjes. Ik deed super mijn best, maar het lukte niet. 5 renners weg, nog eens drie. Uiteindelijk nog een zeer pijnlijk sprintje en…de 21^e plaats van de 24 die vooruit reden, doeme, net niet in die welverdiende top 20. Seb was blij met mijn prestatie. “Tel vanaf nu maar de top25 plaatsen, dat zal veel meer zijn als top20”; zei Sebke. Bij deze 2^e top 25 op 2 kermiskoersen. Geen slechte start. 21^e op 148.

Ik heb mij al slechter gevoeld in een seizoensbegin. Ik ben beter als vorig jaar en dat doet deugd. Ik heb ervoor gewerkt deze winter en veel dingen moeten combineren, maar tot nu lukt het dus. Gelukkig. Handzame schenkt me veel voldoening. Mee in de kopgroep op mooie manier en na ingelopen te zijn, direct weer kunnen wegrijden. Niet slecht…

 

Voor een reactie, druk hier.

 

Groetjes Benjamin.

Tweede koers alweer, maar vandaag de echte opener van het Belgische seizoen. Ik startte met veel zelfvertrouwen en geloof. Ik had hier vorig jaar mooie dingen laten zien, waarom dit jaar niet?

Ik voelde me heel de dag goed, deed mijn best om vooraan te geraken en er enigzinds te blijven. Na één uur stond er 48km op de teller, niet slecht. Bergop ging het ook meer dan ok en snelheid was absoluut geen probleem. Mijn conditie leek beter dan precies een jaar geleden toen ik wel de 34e plaats haalde in deze lastige opener.  Maar het één jaar is het ander niet. Ploegleider Rudy wilde me snel mee in de eerste ontsnapping, maar toen ik van voor kwam piepen was de eerste vlucht reeds weg. Het was een echte heksenketel om voorin te geraken.

In elke ronde probeerde ik in de zogenaamde bergzone deftig vooraan te zitten, dat lukte telkens aardig, maar op de kasseistrook van 1,5km lang, vlak voor de Putberg, ook op kasseien, moest ik telkens een aantal plaatsen laten. Gelukkig kon ik op de Putberg telkens (tweemaal maar ze) veel plaatsen goed maken en zo mee verder bollen met de grote groep. Alles zat goed, ik raamde al een plannetje voor in de plaatselijke rondjes

U leest het goed. Ik heb geheel onverwacht mijn eerste koers van het seizoen reeds gereden. Op het prachtige eiland Mallorca heb ik de eerste wedstrijdkilometers van het seizoen al afgemaald. 127km om precies te zijn. Na een hele week van zware trainingen besloot ik op aandringen van twee vrienden ook aan de start te komen van de wedstrijd die op 100meter van ons hotel werd gehouden. Na 26 uur trainen en met 'dikke benen' ineens terug 'koersen', het was speciaal.

148 renners aan de start, veel wind en 2 klimmen. Een mooi recept voor de eerste opdracht van het jaar. Mijn twee ploeggenoten die ook mee reden, schoten al na 5 km op de lange klim mee naar voren, en geraakten in een kopgroep van 8 man. In het peloton legde ploeggenoten van de andere vluchters de volledige boel plat en kreeg de kopgroep 4 minuten "cadeau". Ik was zeer blij voor mijn twee vrienden. Ze verdienden dat echt, direct een goede boost voor hun vertrouwen, ik hoopte en geloofde echt dat ze gingen winnen. Ikzelf beperkte me bewust tot attent vooraan meekoersen maar niet in de wind te gaan meeknallen. Na 50km voelde ik mijn moment gekomen, een 10 tal renners reden weg en ik reed in één ruk het gat toe op de manier die David Verrreth me had geleerd. Sprinten tot in het wiel, een kilometer aan een stuk. Het deed zoveel pijn in die vermoeide benen, maar tegelijk ook zoveel deugd. Ik kwam er bij, nam direct mee over en weg waren we. We begonnen aan een sereieuze inhaalrace. Eerst haalden we 5 renners in, dan nog eens 3 moedigen en dan nog eens 5 vroege vluchters. Met nog 30 km voor de boeg zat ik mee in de tweede groep van de wedstrijd en was onze achterstand op de 8 koplopers geslonken tot 2 minuten. Ik voelde het aan als een overwinning, zo onverwacht in mijn eerste koers reeds meedoen voor een top10 plaats in Mallorca. Er zijn ergere dingen in het leven. Vanf dat moment werd er veel gedemareerd. Ik reed tamelijk slim en kon telkens attent reageren. Ik had wel al ontdekt dat de Spanjaarden echt tegen de buitenlanders rijden. Zelfs in zo'n koers primeerde de ploegtactiek bij die mannen nog, al ging het nog maar over de 9e plaats. ik enerveerde me er enorm aan. Waarom? Omdat ik nog goeie benen had en geloofde in die 9e plaats. Maar ze sprongen telkens op het wiel van iemand die versnelde en bleven er dan in plakken. Een beetje anti-koers maar ja...

Zelf probeerde ik in de laatste 10 km nog 4 maal een aanval. Op een klimmetje sprong ik naar 5 vluchters die ze eens wel hadden laten rijden, net nadat ik had versneld. Ze lieten dat groepje wel gaan omdat daar een twee ploeggenoten inzaten van de twee blokken die in mijn groep zaten. Ik sprong er dus naar toe en voelde direct de hele bende achter me aan schieten, ik kwam op 10 meter... maar niet erbij. Ik nestelde me achteraan de groep om even te rusten. had ik niet moeten doen... bleek dat het minder dan een kilometer was naar de aankomst. Geen enkel bordje dat me daarop had attent gemaakt en ik kende ook de streek niet. Spijtig, in een sprintje haalde ik nog enkele renners in en werd denk ik ongeveer 21e. Het kan beter zijn ook, zeker niet lager. De officiële uitslag stopte bij de eerste 15. Ik had in die sprint niet eens mijn benen zeer moeten doen. Ik had gerust aanspraak kunnen maken op een top15. Maar goed, geen enkel probleem. Ik heb een goede eerste test achter de rug en zat toch in de tweede groep strijdend voor een top 10 na een zware trainingsweek van net geen 1000km. Tevredenheid troef dus. brecht werd 7e, Serry 4e.